1000 godzin w Indochinach

Support my next travel! :)

2011-08-14T05:35:00.001-07:00

South Asia by Rafał Jóźwiak | Make Your Own Book

My profile on RedBubble

2011-03-18T12:47:00.001-07:00

A Time and Place: Rafal Jozwiak | Icon_ology

2010-08-18T14:38:00.000-07:00

A Time and Place: Rafal Jozwiak at Icon_ology

Lans, lans, bejbe

2010-04-13T11:57:00.001-07:00

Wyróżnili mi fotkę na: http://www.podrozeiherbata.pl/

Konkursowe foteczki można będzie obejrzeć na wystawie pokonkursowej towarzyszącej warszawskim Targom Lato (24-25 lipca 2010 r.).
Zdjęcie/zdjęcia będzie można również obejrzeć klubie Podróżnik w Warszawie 12 maja (środa).

Zapraszam również do przeczytania wywiadu z moją skromną osobą na stronie organizatora konkursu.

Bilety, wejściówki, pierdułki

2010-02-14T13:21:00.001-08:00

Pomyślałem, że to może być takie zamknięcie wyprawy. Papierowe ślady po wyprawie :) I prawie każdy papierek to jakaś historia :)

Nowiny!

2010-02-02T09:26:00.001-08:00

Dobra w końcu zabrałem się za aktualizację postów z wyprawy. Cel tego
jest jeden. Poprawić ogrom błędów ortograficznych, składniowych, etc
oraz uzupełnienie opisów kilkoma zdaniami a co najważniejsze -
zdjęciami.

Zaprosić mogę Was już do ponownej lektury następujących wpisów:

Smacznego! :)

Foteczki

2010-01-21T16:42:00.000-08:00

Troche zdjęc postanowiłem przebrac i zamiescic na swojej stronie www, którą możecie odwiedzić klikając na ten link: jozwiak.art.pl. Zapraszam! :) W tzw. międzyczasie postaram sie pstryknac jakies grupowe zdjęcie biletom, wejsciowkom itp :)

Koh Tao

2009-08-01T07:31:00.000-07:00

Tajlandia z założenia miała być odcinkiem spokojnym. Miała. Jak wspomniałem w poprzednim wpisie "Malezja", sam przejazd był zaskakująco spokojny pomimo faktu, że co chwile mijały nas patrole wojska i policji uzbrojone w długą i krótką broń. Widoki cudne, ludzie w pociągu (o którym za chwile) bardzo mili i skorzy do żartów i śmiechów.
Jeden nich ma niesamowity bas... który słychać nawet jak przejeżdżamy przez stalowe wiadukty, a uwierzcie mi polska kolej to przy tym oaza ciszy i komfortu. Śmiejemy się wyobrażając sobie jego głos opowiadający bajki dzieciom typu "za górami za lasami"... ;)

Ten człowiek miał najniższy głos jaki kiedykolwiek
słyszałem! Pracował w odpowiedniku
naszego WARS-a. Zawsze z
uśmiechem. Śmieliśmy się wyobrażając go
sobie opowiadającego
bajki wnukom Basem profondo ;)

Widać, że życie ich nie rozpieszcza ale jak to ktoś napisał w pewnej książce - tylko ludzie prości śmieją się prawdziwie i szczerze. I chyba miał racje.
Podziwiamy mijane widoki ochładzani jedynie rozpędzonym powietrzem wpadającym przez otwarte okna oraz przez niemrawe wiatraki pod sufitem.

Pod wieczór decydujemy się na posiłek, który kupujemy od ludzi sprzedających w pociągu rożne produkty. Kiełbasko-kotleciki z sałatą i pikantną papryczką okazują się być jedynie ryżem z jakimś sosem w czymś co przypomina jakąś kiszkę. Zjadliwe w każdym bądź razie ;) Przystanek wcześniej wchodzi do wagonu jakiś mundurowy z długą bronią oświadczając, że pociąg zatrzyma się na naszej docelowej stacji za 5 min, a dziękując za wspólna podroż wysiada z pociągu (żeby nie było wątpliwości - stoimy jeszcze na stacji). Decydujemy, że wraz z kilkoma osobami z pociągu spróbujemy złapać jeszcze tego wieczoru prom na nasze docelowe wyspy. Małe targowanie, poszukiwania taksówki.. Koleś jeszcze na dworcu przykleja się do nas ciut za bardzo (zdążyliśmy już zapomnieć o takich) i dopiero po tekstach "żeby się odczepił i ze nie potrzebujemy jego pomocy" odczepia się (obrażony odpowiednio). Po chwili muszę wrócić na dworzec po jedną dziewczynę z pociągu i zostaje przywitany słowami "wypraszania" z dworca. Odwracam się do kolesia plecami mówiąc mu, że nie przyszedłem tu z nim rozmawiać ale z koleżanka. Łapie jednak klientów po "swojej" cenie a nam 3 min później udaje się znaleźć transport za 1/3 tej ceny :).

Taksówkarz wiezie nas przez miasto 110-120 km/h i 16km do portu mija momentalnie. W porcie okazuje się, ze nasz stateczek akurat dziś nie wypływa z powodu, którego nie jesteśmy określić nawet po kilku rozmowach z "lokalsami". Ostatecznie wybór pada na Koh Tao - najmniejsza i najdalsza z wysepek. Zastane warunki "nieco" odbiegają od obrazu jaki miałem odnośnie słowa "ferry" (ech te europejskie standardy). Ostatecznie zostajemy zaokrętowani na stateczku za nieco mniejsza kwotę niż pozostali turyści (ok 10%) ale za to pomiędzy burta a ścianą wytłoczek z jajkami a workami z cebula z trzeciej strony. Ogólnie średnio mi się to podoba no ale jako, że kości zostały rzucone wsiadamy już na statek z napojami na 9-cio godzinny rejs. Po bliższym przyjrzeniu się zastanej sytuacji - okazuje się, że tak naprawdę to mamy najlepsze warunki do spania. Raz, że mamy dość dużo miejsca miedzy osobami, ogólnie swobodnie. Dwa, ze jesteśmy na dziobie a nie na burcie gdzie jest największy hałas silnika. Trzy, ze jesteśmy na pokładzie a nie pod podkładem. Ogólnie obraz wygląda tak: my z bagażami jajami cebulami i jeszcze z czymś (nawet nie chce wiedzieć) z odstępami rzędu 40cm bez wiatraków lecz z pootwieranymi wszystkimi oknami VS pozostali turyści śpiący na trzech poziomach opchnięci jak sardynki, blisko hałasującego silnika bez dostępu do takiej ilości świeżego powietrza jak my. ;)
Przed snem przyłącza się do naszych rozważań tajski opiekun dla pewnej grupy turystów na stateczku. Nie omieszkał napomknąć jak Wietnam i ogólnie Wietnamczycy są "porąbani". Po dłuższej chwili wpatrywania się w mijane w ciemności światełka o dziwo zasypiam bez problemu i budzę się już podczas cumowania. Zbieramy bagaże i w poszukiwaniu kwaterki udajemy się na główny deptak - Sairee Street. Uff prysznic.

Po obejrzeniu plaży ze skal udajemy się na śniadanko i drzemkę na plaży. Długu wyczekiwany relaks... W kawiarniach WI-FI za free, w kwaterze również, na plaży może kilkanaście osób. Cisza spokój, hamak i fruit shake :)
W międzyczasie wypożyczamy skuterki żeby odwiedzić inne miejsca na wyspie i "posnorkować" przy koralowcach. Podczas zwiedzania natrafiamy na Magic Garden prowadzony przez "Mamę". Widok z pierwszego "balkonika" rozbraja. Balkonik w kształcie dziobu statku a za nim widok na zatoczkę z niedużą plażą i skałami wysokości ok. 6-12m z których ludzie skaczą do wody w której pod wodą kryje się rafa koralowa. Całości dopełnia zamykające obrazek w całości grzbiety góry schodzące do zatoczki. Okazuje się, że każdy z "balkoników" jest zrobiony inaczej co nie znaczy gorzej - inaczej i oryginalnie. Postanawiamy zostać u "mamy" na 2-3 dni. Przenosimy się i ze zwariowanej "Mamy" zaczynają wychodzić inne, nazwijmy to, osobowości. Samo opisanie tego miejsca nastręcza pewnych problemów a opisanie właścicielki jest tym bardziej zadaniem karkołomnym. Lecz może nadejdzie tez pora na opisanie "Mamy" :)

Koh Tao

2009-07-27T23:57:00.000-07:00

Pozdrowienia z malutkiej i uroczej wysepki Koh Tao. Zdjecie sprzed 15 minut :)

Malezja

2009-07-27T22:26:00.000-07:00

Lotnisko w Laosie... trzeci świat jak nic.

Wylądowaliśmy w Kuala Lumpur. Niestety lecieliśmy ze złego kierunku i nie zobaczyliśmy słynnych wieżowców. W czasie lotu miałem wrażenie, że pilot należny do nowej gwardii bo zwroty przez niego wykonywane były jak dla mnie nieco zbyt gwałtowne. No ale ja tam się nie znam, oficjalnie mogę oceniać jedynie gwałtownie zamykające się aplikacje ;)

Najważniejsze, że lądowanie było miękkie :) Kuala Lumpur zaskoczył nowoczesnością i to nie tylko na lotnisku. Miano Tygrysa południowej Azji wydaje się ze wszech miar trafione. Szerokie autostrady, przycięta trawka nawet na obrzeżach dżungli a w samym mieście metro i kolejki naziemne, no i same atrakcje w postaci wież Petronas robi wrażenie. China Town niewiele odstaje od standardów światowych. Jednak główna jego aleja przypomina połączenie głównej alei w Las Vegas z bazarem ze stadionu dziesięciolecia w Warszawie. Mam tez wrażenie, że ceny na stadionie byłyby niższe ;) Ale ogólnie bez zastrzeżeń.
Jako, ze KL to ciekawsza dla większości Polaków atrakcja - na lotnisku spotykamy parkę z Polski. Nie bawimy z nimi zbyt długo rozstając się już na przystanku autobusowym, z którego kierujemy się w stronę China Town. Jesteśmy już zmęczeni upałem. Nieco problemu nastręcza znalezienie znośnego hostelu. W końcu znajdujemy jeden z wiatrakiem i wspólną łazienką, który prowadzą Arabowie. Ogólnie bardzo mili i pomocni chociaż sam "lokal" nie świadczy o nich najlepiej (fakt to wersja budżetowa - ale z widokiem na wieże i krzyż katolicki (sic!)).

Żołądki zmuszają nas do powrotu do China Town gdzie trafiamy do miejscówki z wieloma jadłodajniami. Decydujemy się na jedzonko od starszej pani, z którą nie możemy się dogadać ale i tak się decydujemy - głownie z tego względu, że widzimy jedzonko i sami je sobie nakładamy.

Jednogłośnie okrzykujemy to miejscem najlepsza jadłodajnia w historii wyjazdu. (Talerz różnego rodzaju kotlecików, kawałków chudego kurczaczka, ryżu, podsmażanej fasolki i surówek - 5zl!!!) Żeby nie było za różowo - kolega boleśnie odczuwa cenę piwka do obiadu: 15zl :( Wszystkiemu winna okazuje się religia islamu, dzięki której płyty te obłożone są 300% podatkiem (sic!) Niestety rozzłoszczony Allah za nasze złorzeczenie na takie wysokie podatki na napoje chłodzące krzyżuje nam plany i nie udaje się nam wejść do Petronas Towers :( Raczymy się zdjęciami "pod", równocześnie obserwując zastany ład, porządek i przekrój kulturalno-społeczny. Mieszanka Azjatów, Arabów, Hindusów, murzynów i białych tworzy ciekawą kompozycję. Niestety nie mamy zbyt wiele czasu by przeanalizować faunę i florę tego miasta.

Niezłą fuchę mają ci kolesie od mycia okien

Targany wyrzutami wstaje przed świtem by podejrzeć poranne rytuały "lokalsów". Temperatura szybko rośnie.

Zlani potem docieramy do autobusu jadącego do Taman Negara.

Po drodze mała przesiadka do mniejszego busa połączona z przerwa na obiad (którego nie wykupiliśmy).

Malezyjskie poczucie humoru ;)

W kazdym z odwiedzonych
krajow dzieci do szkoly chodza ubrane w bialo-czarne stroje.
A u
nas afera, ze stroje drogie etc etc etc. A tam czasem ludzie zarabiaja
$50 miesiecznie!

Na dworcach miejsca do modlitwy

Podczas rekonesansu odnajdujemy sklep, w którym są piwka (!!!) jednak o tzw. wysokim nominale (9-12%) i ku zdziwieniu - pochodzenia belgijskiego.

Prawie jak w aptece

Po odciągnięciu przewodnika z zasięgu wzroku szefowej staje się dużo bardziej rozmowny i pomaga w wyborze optymalnych i ciekawych elementów programu wycieczki. Zapoznaje nas również z elementami islamskiej kultury.

Później już tylko 2-godz. przejazd (przepłyniecie?) łodzią i już jesteśmy w Taman Negara - malej wiosce na obrzeżu najstarszej na świecie dżungli.

Punkt docelowy

Wg ustaleń chodzi o to, że ta dżungla przetrwała w nienaruszonym stanie aż do dziś. Nie było zmian klimatu, zlodowaceń, trzęsień ziemi i innych katastrof. Co raz więcej przesłanek zaczyna wskazywać na fakt, że przyjazd do tego parku narodowego nie będzie taki jak go malują na reklamach (nie, żeby to było jakieś mega zaskoczenie, no ale...).

Przeprawa na drugą stronę rzeki wodnymi taksówkami

Żeby robić zdjęcia trzeba mieć "promesę". Wyrobienie jej dziwnie przeciąga się na następny dzień. Na miejscu z hostelu nici, bo trafiliśmy na weekend (czyt. masa wycieczek i rodziców z dziećmi) W efekcie zostaje nam dorm (wielolóżkowiec) wątpliwej urody i użyteczności. Podczas powrotu do tegoż dorma - natrafiam na wkraczającego jak do siebie pająka wielkości 2/3 ptasznika (sic!). Natomiast brak moskitiery skutkuje pojawieniem się kilku czerwonych śladów po ugryzieniach przez coś czego nie chce sobie wyobrażać ;) O łazienkach nie będę się rozpisywał ale nawet na pierwszym Przystanku Woodstok mieli lepsze. Rano okazuje się, ze chodzenie po mostach linowych (canopy walk) pośród drzew przewidziane na 2-3h zajęło nam 15 min.

Nowe koleżanki

Sorki ale te 3h to chyba niewidomy na wózku inwalidzkim. Nazywanie tego największym wiszącym mostem też uważam za mocne nadużycie. Oczywiście pozostałe "atrakcje" nie wyglądają lepiej. Pośród "atrakcji" wymienia się tutaj nawet oglądanie filmu o "małpach, które kiedyś tutaj żyły". Kiszka zapychana komercją. Decydujemy się na opuszczenie tej pierwotnej maszynki do zarabiania kasy i jedziemy lokalnym busem, żeby nie nabijać lokalnym "przedsiębiorcom" kiesy do najbliższego miasteczka. OCZYWIŚCIE wszystko jest ze sobą zsynchronizowane i dzięki temu mamy okazję zapoznać się z klimatem miasteczka z KFC w jego centrum. Jest to dość dokładne zapoznanie bo mamy na to blisko 10 godz. :)

Słone jaja

Powrót do źródeł

Zakupy, jedzonko, sklepiki, zakup biletów na pociąg do granicy z Tajlandia i niespodzianka! Z okazji soboty i chyba jeszcze jakiejś (a raczej na pewno tej "jakiejś), na ryneczku odbywa się przegląd lokalnych kapel. Ciekawe "układy klaskano-bujane" połączone z ciekawa linia melodyczna i wokalami liderów pozwalają czasowi płynąc szybciej.

Jeszcze tylko kolacyjka i mała drzemka na ławce na dworcu i wsiadamy w opóźniony pociąg jakoś po 2 w nocy by podróżować przez następne blisko 8h do przygranicznego miasteczka Pasir Mas.

Po wyjściu z dworca atakują nas z cenami kierowcy taksówek cenami typu 25 RM (wym: ringit). Pod pretekstem śniadania oddalamy się na śniadanie :) Za 1,8RM dostaje arabskiego naleśnika z słonawym sosem i słodką kawę. (Teraz robiąc korektę tego tekstu, aż mi ślina leci na myśl o tym naleśniku) Podczas zamawiania zagaduje mnie mężczyzna siedzący obok z żoną. Wypytuje mnie skąd jadę, dokąd, etc. Po chwili okazuje się, że służy nam pożytecznymi radami by udać się na oddalony o 100m dworzec i stamtąd jechać na granice za ok 3RM (2,7zl). Dziękuję mu uprzejmie i z uśmiechem zarówno za rade jak tez za oryginalny acz pożywny posiłek. Udajemy się za radą na dworzec.

20km jazdy z lokalnymi "arabami" i wysiadamy na granicy Malezyjsko-Tajlandzkiej. 15min formalności i jesteśmy na powrót w Tajlandii. Wymiana waluty, jedzonko, zakup biletów i 1,5h później siedzimy już w lokalnym pociągu jadącym z Su-Ngai Kolok do Surat Thani blisko 10h :) Po drodze oglądamy krajobrazy.

Ten człowiek miał najniższy głos jaki kiedykolwiek słyszałem! Pracował w odpowiedniku
naszego WARS-a.
Zawsze z uśmiechem. Śmieliśmy się wyobrażając go
sobie opowiadajacego bajki wnukom Basem profondo ;)

Przypominamy sobie rozmowę w biurze turystycznym jeszcze w Bangkoku zaraz po przylocie. Pani wspominała, że istnieje pewne zagrożenie w tej części Tajlandii. Na razie nie natrafiliśmy na żadne wrogie reakcje jednak na ulicach, dworach oraz w samym pociągu służby mundurowe są pod bronią i jest ich sporo. Część z nich nawet długą bronią. Na razie panuje spokój i niech tak zostanie.

Vientiane

2009-07-27T22:21:00.000-07:00

Przejście graniczne między Wietnamem a Laosem

Do Vientiane przybywamy przed 17. Okazuje się, że jednak musimy jechać na inny dworzec (południowy) ponieważ jedynie z niego odjeżdżają autobusy do Luang Prabang (pra-bank? ;) Tuk-tukowcy tutaj są w większej komitywie i nie chcą schodzić z ceny (skubańce).

Dworzec Północny w Vientiane

Skuteczne okazuje się dopiero odciągnięcie jednego z nich za teren dworca i rozmowa na osobności. Dopiero wtedy schodzi z ceną. Japończyk postanowił zostać w stolicy na trochę dłużej wiec na dworcu południowym lądujemy jedynie z Francuzem Thierrim. Kupujemy bilety na kolejny nocny autobus i w wolnym czasie zajadamy się mięskiem, ryżem i warzywkami w dworcowej stołówce popijając beerlao (prawdopodobnie najlepsze piwo w Laosie - bo jedyne) w butelce 0,6l. Swoja droga Żywiec nie ma czego tu szukać ze swoim "oryginalnym" smakiem, Łomża może by coś zdziałała ale konkurencja byłaby zawzięta ;)

Na odjazd autobusu czekamy "stołówce" (ciężko nazwać "to coś" stołówką w naszym znaczeniu - głownie o standardy się rozchodzi bo funkcjonalność jest identyczna). Tak czy inaczej zmierzam do faktu, że w tejże stołówce spotykamy parę z Poznania - Agnieszkę i Pawła. I w takim rozszerzonym polskim składzie ruszamy w podroż do Luang Prabang, miasta znanego z okolicznych wodospadów, jaskini, nocnych marketów oraz kilku zakonów buddystów.

W przeciwieństwie do ostatniego transportu ten jest ciaśniejszy i klima ledwo zipi a pasażerami są głównie młodzi turyści, którzy jak się okazuje nie za dobrze znoszą trudy nocnej podroży po krętych, stromych i ciemnych drogach w górach Laosu. Już na pierwszym postoju, opartych o skały "myślicieli" zbiera się dość pokaźna bateria. W międzyczasie gdy korzystamy z "wysoce rozbudowanej" infrastruktury sanitarnej okazuje się, że siedzący przed Agnieszką i Pawłem pewien Azjata podróżujący z dwójka małych dzieci się co nieco "przepełnił" i niestety trochę pogorszył atmosferę w busie... Chociaż z drugiej strony ją polepszył bo swoim zachowaniem wywołał małą zbiorową głupawkę śmiechu.

Podczas postojowego rekonesansu widzimy, że przed jedną chatynka pali się ognisko do którego wrzucane są... pokaźnych rozmiarów pliki pieniędzy (sic!)

Dalsza podroż mija już bez większych atrakcji. Do Luang docieramy przed 7 rano.

Znajdujemy dość szybko hostel i po pierwszej od blisko 2 dni kąpieli (tak, tak, było ciężko) idziemy obejrzeć miasteczko i coś zjeść!

Patrząc na produkty łatwo zgadnąć czyją kolonią był ten kraj ;)

Szybkie "przekąszenie" w centrum i LaoCoffee i wyjeżdżamy na wycieczkę nad wodospad Kseang Si (pisownia nie poprawna - pisze z pamięci). Oczywiście najlepszy moment na ulewy to nasz wyjazd na wycieczkę ;) (podczas podróży praktycznie nie padało)

W wiozącym nas "samochodowym tuk-tuku" poznajemy dwie dziewczyny. Jedna Włoszka - psycholog, wolontariusz i podróżnik a druga Rosjanka - producentka prawdziwego absyntu 69% a swoją drogą pozytywnie zakręcona artystka. Padający stale deszcz zmienia górski wodospad w wodospad laotańskiej kawy z mlekiem.

A ja stoję w ta ulewę z aparatem (i nie piszę tego bez przyczyny) ;P

Podchodzimy po kamieniach w wodzie najbliżej jak się tylko da do miejsca w którym czuć już tylko siłę z jaka roztrzaskuje się woda o kamienie i nie słyszysz nic więcej niż jej huk. Świetne uczucie. Kilkanaście minut później oglądamy ten sam wodospad z góry, gdzie jeszcze spokojny potok zmienia się w niszcząca siłę. Bezcenne.

To są już zdjęcia z małego analoga. Tak się kończy chodzenie z aparatem podczas oberwania chmury.

W drodze powrotnej zatrzymujemy się w małej wiosce na chwilę. Miłe rozmowy z "lokalsami" i mała degustacja ;)

heh takie kwiatki też się trafiają ;)

No i mała zagryzka prosto z drzewa

Wieczorem wybieramy się na nocny ryneczek. Trwa on zależnie od sezonu nawet do późnych godzin nocnych. Naprawdę urokliwe momenty, których szkoda kraść poprzez zdjęcia. Malutkie dzieci, śpiące na derkach lub przeszkadzające rodzicom, latające "żuczki" wielkości kciuka (palca a nie paznokcia jak u nas), ciepłe światła lampionów zrobionych z czerpanego papieru i zatopionych w nich liści. Skłonni do targowania i opustów, naturalnie mili i uśmiechnięci. W jednej z bocznych uliczek trafiamy na "ryneczek" z posiłkami. Decydujmy się na wegetariański "stół szwedzki" za 5000kip-ów czyli ok. 2zl. Za tą cenę dostajesz głęboki, średniej wielkości talerz, który zapełniasz rożnej maści posiłkami makaronu-ryżo-owocowo-warzywnymi :) mniam :P

Po powrocie zdecydowanie warto przejść się na nocny market. Dużo ręcznie produktów ale i też napojów własnej roboty ;)

Smakowite pieczone pisklęta

A czy Ty umyłeś dziś ząbki? ;)

Moje mięsko się właśnie griluje

(na kartce m.in.) W razie potrzeby możemy podgrzać.

Ta drobna "mucha" była wielkości kciuka, robiła też odpowiednio dużo zamieszania ;)
(żarówka tych samych gabarytów co nasze)

Pamiątki w Laosie

Wtedy właśnie spotykamy kolejnych Polaków. A że towarzystwo już nam się sporo rozrosło to udajemy się na degustacje lokalnych produktów, z której to wracamy z winem ryżowym. "Przejmujemy" bazarowe stoliki i integrujemy się nad brzegiem Mekongu. Na szczęście ten bazarek jest kryty dachem, więc nawet deszcze nie jest nam w stanie popsuć humoru. Co jakiś czas dołączają do nas kolejni przechodzący turyści. W pewnym momencie jest nas już na tyle dużo ze obok bazarku zaczynają ustawiać się tuk-tuki ;) tak "na wszelki wypadek". Po krótkim rozeznaniu okazuje się, że "impreza" zdominowana jest przez Europe Słodkowo-Wschodnią.

Za chwilę kolejne wodowanie ;)

Wspomniana wcześniej Rosjanka wpada na pewien pomysł. W związku z faktem, że pada deszcz i rynsztokiem płynie mały potok organizuje ona konkurs na puszczanie papierowych statków. Polsko-Rosyjsko-Słowacko-Koreańsko-Turecko-Francusko-Austriackie zawody w puszczaniu statków obserwuje garstka "lokalsów". My mamy niezłą radochę a oni niezłą zagwozdkę ;) Laos ma jakąś magie w sobie. Całemu spotkaniu przygląda się zza drzew cichy i zamyślony Mekong.

"Rano" wsiadamy do tuk-tuka, negocjujemy cenę i niewiele później jedziemy już nad wodospady Tad Sae (z pamięci). Kierowcy coś za bardzo sie spieszy czego efekt mamy kilka minut później gdy o mały włos by uderzył w parę turystów jadących na skuterze. Kierowca odbija w ostatniej chwili w lewo (dla utrudnienia całe zajście ma miejsce na zakręcie) robi kontrę i z drugiej strony mignęły nam przed oczami malutkie dzieci. Kierowca wyhamowuje na wale z piasku niecały metr od betonowego słupa. Okazuje się że kierowca nie zauważył włączonego w skuterze kierunkowskazu. Na szczęście nikomu nic się nie stało. Wszyscy najedli się strachu co nie miara. Zwłaszcza jeśli chodzi o te malutkie dzieciaczki.

Kilkanaście sekund po zdarzeniu zbiega sie chyba cala wioska (zdjęcia będą do obejrzenia za zooomr.com/rafal). Wykopujemy samochód z błota i jedziemy dalej. W kolejnej wiosce przesiadamy się w łódkę. Po krótkiej negocjacji cen płyniemy w stronę wodospadów.

Po wyjściu z łodzi jeszcze trekking po zalanych, błotnistych ścieżkach.

Cała "podróż" kończymy kąpielą w wodospadzie, który urokliwie przetacza się przez las. :)

Dawno się tak nie ubawiłem :) Swoja droga wodospad w swoim najszybszym biegu potrafi zrobić na prawdę dobry masaż :) Momentami przypominał bardziej walenie pięściami w plecy ale i tak uznałem to za najlepszy masaż wyprawy :)

Następnego dnia wstajemy po 5 rano, żeby zobaczyć buddystów. Przechodzą oni ulicami miasta ze specjalnymi misami, do których mieszkańcy, chociaż turyści również, wrzucają kawałki ugotowanego ryżu. Podczas całego rytuału kobiety siedzą na niziutkich taborecikach a mężczyźni stoją. Z tego co udało mi się dowiedzieć, to co mnisi zbiorą danego dnia ma im wystarczyć na cały dzień. Wiadomo, że samym ryżem nie żyją i mają też swoje jakieś poletka.

No dobra czas na śniadanie nad Mekongiem i jeden z ostatnich spacerów po okolicy..

Lemoniada, BeerLao i LaoCoffee :)

Sami widzicie... W Laosie wiedzą lepiej ;)

Ustawiany na łódkach i stateczkach amulet zapobiegający zatopieniu.

Tutaj trochę słabo widać zdrowotne nalewki. Stojący po lewej Pan zachwalał nalewkę na problemy
(jak to Cejrowski mówi) z pinga-pinga.

Drzemka, pakowanie i jedziemy busem przez piękne góry Laosu do Vang Vieng. Po drodze mijamy chatynki niewiele lepsze niż szałasy. W każdej wsi jest telefon satelitarny (antena "talerz" ale siatkowy) i reklama BeerLao jakiejś sieci komórkowej. Mieszkańcy maja poustawiane chatki w niesamowitych miejscach. Dosłownie metr-dwa od przepaści, z brzegu której roztacza się z zapierający dech widok na doliny.

Mijamy co jakiś czas symbole UNESCO. Dzieci opiekują się swoim rodzeństwem, a niewiele starsze (na oko 3 latka) noszą już kosze z owocami wraz z rodzicami. Za prysznice służą im spadające co jakiś czas ze skał wodospady. Nie do opisania. W drodze robimy mały postój w jednej z wiosek. Oczywiście biegniemy oglądać :)

Zanosi się na deszcz. Obserwujemy jak szczyty zaczynają rozcinać ciemne chmury. W pewnym momencie pojawia się tęcza, wyraźna podwójna i widać ją w całej okazałości! Lecz to nie koniec niespodzianek. Po przejechaniu kilku km widać, że tęcza schodzi w dolinę i widać jej koniec! Ech szkoda, ze kierowca jedzie tak szybko, nie zdarzymy skoczyć po garniec złota - mógłby podratować nasz budżet :D

Widoki które zapierają dech w piersiach i od których przechodzą ciarki!

Sam przejazd można by nazwać surfingiem po zielonych wodospadach laotańskich gór... I jak nie zakochać się w tym kraju :)

Dojeżdżamy do Vang Vieng. Tuk-tukowcy przekrzykują się że do centrum jest 10 km. Ile razy można nabierać się na tą samą gadkę? I wszyscy idziemy piechotą niecałe dwa kilometry do centrum. Tam kwaterujemy się w "guest house". Szybka aklimatyzacja i idziemy zwiedzać miasteczko. Masa Anglików i ogólnie imprezowiczów. (Stosunkowo łatwo ich poznać po darciu ryja podczas jazdy tuk-tukami i prawie każdy z nich chodzi z kolorowym wiaderkiem z piaskownicy wypełnionym jakąś wódką z dodatkami smakowymi) ;) W lokalach gra klubowa (taka klubowa-klubowa) muza i sporo tam ludzi - jak na tak wczesną godzinę. Ogólnie miasteczko sprawia wrażenie klatki lub oazy dla turystów anglojęzycznych gdzie mogą się opijać do woli, gdzie maja dostęp do bankomatów, kantorów, LaoHamburgerów, BeerLao, koszulek, gadżetów i tubingu! ;) W związku z faktem, że grupa nieco nam się rozrosła musieliśmy przejść na tryb "lokalsów" czyli "lao time" - gdzie wszystko odbywa się w bliżej nieokreślonej przyszłości.

Decydujemy się na wspomniany "tubing". Nasze dłonie oznaczone zostają numerkami z farby olejnej, malują nam dwa paznokcie na niebiesko i otrzymujemy dętki (chyba) od ciągnika pomalowane na żółto. Pakujemy się z innymi ludźmi do podstawionego już tuk-tuka i jedziemy w górę rzeki kilka km. Na miejscu witają nas dwa bary umiejscowione w chatach na palach nad samą wodą. W jednej leci nasz ulubieniec Michael Jackson a w drugiej nieokreślony drum&base. Wskakujemy do wody i dajemy się ponieść nurtowi. Nie na długo... Po chwili dwóch chłopaczków rzuca nam małe dętki na linkach i ściągają nas do brzegu. Okazuje się, że to po prostu "naganiacze" z kolejnego baru. Rezygnujemy z obsługi i zaopatrzeni w nowa wiedzę płyniemy dalej dziękując prawie wszystkim naganiaczom. A dopływamy do jednego z ostatnich barów na rzece. Po drodze mijaliśmy rożne atrakcje takie jak skoki na elastycznej linie do rzeki (czyt. wysoko się leci) i coś na kształt skoczni narciarskiej tylko że zjeżdża się na innej części ciała a ląduje się w wodzie. Widać, że dużo Anglików przyjeżdża na tubing w sezonie. ;) Właściciel baru, w którym się zatrzymujemy (wraz z córkami(?)) skacze do wody i wyławia nas z głównego nurtu rzeki. Na wstępie dostajemy po kieliszku jakiegoś samogonu na bambusie (cierpki jak cholera). W barze poznajemy kolesia z Denver o imieniu J, który podróżował sporo po samych Stanach - kolejny kontakt do książki.

Gdy zaczyna się ściemniać decydujemy się spływać z powrotem ;) Okazuje się, że nie za dobrze oznaczony jest sam koniec trasy - stąd lądujemy w ostatniej chwili na ostatnim pit-stopie mocno przebierając rękami ;) Następnego dnia (21 lip) mięliśmy jechać motorkami rano po okolicznych jaskiniach, oczywiście koordynacja zespołowa siada i znów wyjeżdżamy później niż zakładaliśmy.

Widoki WOW! Szczyty otulone chmurami, słońce, nie za gorąco jak na tutejsze możliwości w dolinach pola ryżowe, po wsiach biegają nago dzieci dookoła swoich prowizorycznych domów. Oczywiście za przejazd mostkiem - myto (sic!). Ze wejście do jaskini - opłata, za przejście przez pole - opłata. Zaczyna nas to już denerwować i ostatecznie po obejrzeniu jaskinii i popluskaniu się w niebieskich wodach wypływających z gór podziemną rzeką, decydujemy się na jazdę po okolicznych wioskach. W międzyczasie odwiedzamy tutejsza szkole podstawowa i gramy mecz z młodymi "lokalsami" :) Szkoda tylko, że zachody słońca są tutaj już o 18 :( bo można by było dłużej pojeździć polnymi drogami wśród gór, potoków, małych wodospadów i pól ryżowych :)

Tiaa ;) kable świeżo rozwieszone prosto z beli.

Prawie jak Shell ;)

Odwiedziny w wiejskiej szkole podstawowej

Dziś 22 i zbliża się czas gdy trzeba będzie opuszczać powoli Laos. Po południu jedziemy Vientiane by z samego rana udać się na lotnisko na lot do Kuala Lumpur.

BeerLao

2009-07-23T15:34:00.001-07:00

Do Vientien przybywamy przed 17. Okazuje się, ze jednak musimy jechać
na inny dworzec (południowy) ponieważ jedynie z niego jeżdżą busy do
Luang Prabang (pra-bank? ;) Tuktukowcy tutaj są w większej komitywie i
nie chcą schodzić z ceny. Dopiero wyciągniecie jednego na osobności
skutkuje zejściem z cena za transport. Japończyk postanowił zostać w
stolicy na trochę wiec na dworcu południowym lądujemy jedynie z
Francuzem. Kupujemy bilety na kolejny nocny autobus I w wolnym czasie
zajadamy się mięskiem, ryżem i warzywkami w dworcowej stołówce
popijając beerlao (prawdopodobnie najlepsze piwo w Laosie - bo jedyne)
w butelce 0,6l. Swoja droga Żywiec nie ma czego tu szukać ze swoim
"oryginalnym" smakiem, no może Łomża by coś zdziałała ale konkurencja
była by zawzięta :)
Oczekując w "stołówce", bo ciężko nazwać "to coś" stołówka w naszym
znaczeniu (głównie o standardy się rozchodzi i o funkcjonalność, bo
owa jest identyczna ;) Tak czy inaczej zmierzałem do faktu, ze w tejże
stołówce spotykamy parkę z Poznania - Agnieszkę i Pawła. I w takim
rozszerzonym składzie w podroż do Luang Prabang, miasta znanego z
wodospadów, jaskini, nocnych marketów oraz kilku zakonów buddystów.
W przeciwieństwie do ostatniego transportu ten jest ciaśniejszy i
klima ledwo zipie a pasażerami są głownie młodzi turyści, którzy jak się
okazuje nie za dobrze znoszą trudy nocnej podroży po krętych i
ciemnych drogach w górach Laosu. Na pierwszym postoju opartych o skały
"myślicieli" zbiera się dość pokaźna bateria. W międzyczasie gdy
korzystamy z "wysoce rozbudowanej" infrastruktury sanitarnej okazuje
się, ze przed świeżo poznana parka pewien azjatycki podróżnik z
dwójka małych dzieci się co nieco "przepełnił" i niestety trochę
pogorszył atmosferę w busie chociaż z drugiej strony ja polepszył bo
swoim zachowaniem wywołał mała zbiorowa głupawkę śmiechu. Podczas
postojowego rekonesansu widzimy, ze przed jedna chatynka pali się
ognisko, do którego wrzucane są... pokaźne rozmiarów pliki pieniędzy
(sic!)
Dalsza

Leaving Vietnam

2009-07-15T06:41:00.001-07:00

Ufff ledwo zdążyliśmy. Powrotny bus z Ha Long zamiast przyjechać na 16:00 to wysadził nas pod hotelem o 17:00. W biegu zgarniamy bagaż i pranie z hotelu i pędzimy pod biuro gdzie czeka już na nas taksówka. Matizem w 5 osób (z bagażami) jedziemy na dworzec. Jedzie z nami Japończyk oraz ciemnoskóry Francuz - Thierry. W okolicach dworca odbiera nas jakiś koleś na motorku, jakiś następny odprowadza nas na dworzec gdzie czekamy jeszcze pól godziny (w międzyczasie koleś znika). Później pojawia się znowu i prowadzi nas jakąś gruntową drogą pod jakiś plac budowy gdzie zatrzymuje się "nasz" bus. Podejrzanie to wygląda... Kilka minut później podjeżdża nasz autobus. Jest w sumie lepiej niż sadziliśmy.

Klima jest tak podkręcona, że w środku jest wręcz chłodnawo. W środku głównie "lokalsi", wygląda na to, że będziemy jedynymi turystami w tym busie ;) Siedzące przed nami ubrane w tradycyjne stronę kobiety co chwile na nas zerkają i poprawiają włosy ;) Jak na razie wygląda ok, chociaż nieco za często się zatrzymuje i coś dużo towaru zabiera ze sobą. (Właśnie okładają worki z jakąś paszą między siedzeniami, spore pakunki z tylu oraz na dachu. Czekamy kiedy pojawią się kury i kozy.) Do usłyszenia mam nadzieje, że już z Laosu.

Nasz VIP bus ;)

Jo!

Czasem słońce, czasem deszcz

2009-07-14T20:39:00.000-07:00

Widzę, że Jadzia sieje zamęt w komentarzach o ulewach itp ;) Ta ulewa Nas ominęła. Byliśmy wtedy na wycieczce na Giai Oan Pagoda. Lecz lało podobnie - jak z cebra.

Zdjęcia, które tutaj widać robione były wtedy gdy deszcz przestawał padać na kilka minut.

Kolejne zaskoczenie. Po widoczkach grobów na polach - groby na rzece.

A woda wzbierała w nasz blaszanej łódce... momentami zaczęło się robić "ciepło".

Po godzinnym "podziwianiu" gór, wysiedliśmy na brzeg i dalej już było z górki a w zasadzie pod górkę ;) Trekking aż do świątyni w górach. Gdy byliśmy już blisko celu przez wioskę i samą świątynie przelewała się rzeka wody spływającej z gór po tej ulewie i właśnie wtedy wyszło zza chmur słońce. Widok n i e s a m o w i t y !!!

W programie wycieczki był też obiad...

...i najgorsza kawa jaką w życiu piłem za 2$ (płatne dodatkowo)

Pomijam już fakt, że przez knajpę płynęła rzeka ;)

Świątynia pięknie umiejscowiona i ogólnie warta obejrzenia a zwłaszcza gdy skąpana jest w słońcu i wodzie. Chyba najfajniejszy moment tej wycieczki. Po krótkiej chwili ulgi od opału znów zalewa nas... tym razem niestety już pot. Temperatura baardzo szybko wskoczyła na uprzednie miejsce i zabrała ze sobą jeszcze wilgoć.

Wodospady na schodach

Amerykański klient - nasz Pan!

No dobra - wg. nas nazwa "trekking" nie do końca jest trafiona.

Wszystko wskazuje na to, że Ci ludzie tak tam mieszkają :(

Licznik prądu

Mmmm widoczki

Zejście do jednej z największych jaskiń w tym rejonie

W wolnym tłumaczeniu podobno oznacza paszczę smoka.

Czas wracać na dół

Ktoś tu nie lubi turystów ;)

Żółwie i inne przysmaki.

Pamiątki po turystach

O RLY?

Znaki ochronne na murach zakonu

Vodka Hanoi

Wracamy z trekkingu z powrotem nad brzeg gdzie czekają juz na nas blaszaki. Pstrykam "trochę" fotek. BTW. Taka mała dygresja. Mianowicie im dalej na północ Wietnamu tym więcej grobów i grobowców na polach ryżowych i w przydomowych ogródkach... Mam nadzieje, że nie jedliście akurat ryżu. Tak, tak - zjadamy im przodków. A dziś jeszcze na dodatek te groby na rzece. WTF! Dziwne, no ale to ich tradycja.

Zbieracze ziół leczniczych

Bardzo popularna tutaj gra planszowa

Kolejna "pamiątkowa" fotka ;)

Wracając do tematu powrotu, wynikła śmieszna sytuacja. W łódce wiosłowała babeczka lokalna,a że rozmowna nie była wiec gdy na koniec wypaliła jakieś słowo wszyscy zrozumieli to jaką ostatnią próbę zapoznania się. Wszyscy grzecznie odpowiedzieli jej milo i z uśmiechem swoje imiona. Dopiero w busiku skojarzyliśmy, że jej chodziło o napiwek a to dlatego, że jej imię było dziwnie podobne do mocno zniekształconego słowa "money". Anyway. ;)

Prawdopodobnie jeden z jeńców wojennych. Miał wytatuowany numer na przedramieniu

Rano śniadanko (słabe wydanie ale ogólnie szwedzki stół wiec nawet się najedliśmy. Oddajemy rzeczy do prania by były czyste przed wyjazdem do Laosu i po 8 rano zostajemy zabrani spod hotelu na "2-dniowa" wycieczkę do Ha Long Bay. Oczywiście zaraz na początku drogi trafiamy "przypadkiem" na toaletę (czyt. postój co najmniej 30 minut) z całym zapleczem pamiątkarsko-spożywczym. Po drodze podczas rozmowy z przewodnikiem dowiaduję się, że studiuje on studiuje literaturę wietnamską a ta "fucha" to szansa dorobienia by móc skończyć ostatni rok studiów, bo w domu rodzinnym mu się nie przelewa. Wspomina m.in. o pięciorgu rodzeństwa. Jak wiadomo czas szybciej leci podczas rozmowy. Tym razem było nie inaczej :) Wysiadamy w porcie i czekamy na nasz stateczek nazywany tutaj "Junk" - nie brzmi to bynajmniej zachęcająco ;)

Wsiadamy na "junk-a" i płyniemy w towarzystwie 14 innych osób.

Podziwiam zbliżające się ponad 1000 wysepek z dziobu statku. Kolejny przystanek dla tych, którzy mają za wiele kasy i chcą zobaczyć grotę w w której kręcony podobno "Tommorow never dies". Kajaków akurat tutaj nie można wypożyczyć ;) "Po drodze" odwiedzamy jedna z piękniejszych jaskini, która została odkryta kilka lat temu zupełnie przypadkiem przez jakiegoś wieśniaka, ktory gonił za małpą i która zniknęła mu z oczu. Wieść gminna niesie, że rząd zapłacił mu jakąś duużą nagrodę za to odkrycie i dzięki temu nie musi on już pracować. Szczerze? Nie wierze w takie bajki. Prawdopodobnie podziękowano mu w ten sam sposób jak w ZSRR "podziękowano" wynalazcy Kałasznikowa albo twórcy Tetrisa. Jednak co by nie mówić jaskinia robi wrażenie. Podobno oświetleniem zajęła znana na całym świecie firma z Chin. Co by nie mówić, w Polsce mogą mieć spore pole do popisu ;) W jednym miejscu jaskini jeden z pracowników tej tajemniczej firmy podczas pracy nad planami, wypił chyba za dużo redbulla... Na środku jaskini znalazła się fontanna z kolorową iluminacją. Dodam - sztuczna fontanna!

Wpisz na google "HaLong Bay" i zobaczysz dużo ładniejsze widoczki ;)

A to zdjęcie z dedykacją - niestety tym razem to kosz na śmieci

Otwór, przez który rzekomo wszedł wspomniany wcześniej rybak w pogoni za małpą

Następny punkt programu - pływająca wioska rybacka.

Oto i ona w pełnej krasie

Kolejny "pit-stop" i w drogę, ekhm - w zatokę ;)

Feministki! W Wietnamie jest jeszcze dużo do zrobienia!

W tle oddany w 2006 roku wiszący most "Bai Chay Bridge" o długości 435m

Do kajaków wskakujemy na chwilę przed zachodem słońca. Naciągamy "co nieco" nadwątlony przez organizatora czas o "małe co nieco" ;) Oj chciałoby się dużo dłuuuuużej tutaj kajakami popływać. Podczas "zwiedzania" jednej z jaskiń-zatoczek trafiamy na napis na skałach "Rumunia 1980". Bosz jak to pięknie musiało wtedy wyglądać bez tej całej wielkiej machiny turystycznej. Tak dziko...

Żeby było ciut więcej czasu i żebym miał sprzęt do wspinaczki i statyw... ;)

Słońce zachodzi a my na kolacji podawanej na górnym pokładzie. Jakieś małże i inne potrawy, których pochodzenia jedynie możemy się domyślać za pomocą zmysłu węchu... Oczywiście na łodzi podawane są napoje jedynie za oplatą - nawet do posiłku (sic!).
Wieczór kończymy na najwyższym pokładzie gdzie pomiędzy innymi pasażerami podziwiamy światła miasta oraz sunące powoli oświetlone łodzie na tle majaczącego w oddali Bai Chay Bridge. A po zachodzie słońca znów zaczynają się problemy z prądem. Wygląda na to, że generator nie "wyrabia". Ps. płacąc za nocleg na łodzi - pomieszczenia miały być klimatyzowane...

Wczoraj już doszedłem do wniosku, że trzeba robić listę wszystkich głupotek jakie mogą być potrzebne i kazać organizatorom podpisywać się pod tym. Chociaż pewnie i ak by się wyparli wszystkiego przy pierwszej sposobności.

Rano zrobili nam pobudkę o 7:00 tylko po to żeby dać nam na śniadanie dwa tosty i jajecznice z jednego jajka oraz po kawałku arbuza i małego azjatyckiego banana (baby banana). Boszzz.. Przymusowe odchudzanie?

Organizator ostrzega wszystkich, żeby nie skakać do wody bo grozi to silnymi poparzeniami przez meduzy.

Rano okazuje się, że mieliśmy wczoraj farta z tak ładną pogodą

Ostatnie spojrzenia na zatokę

Trafiam na polską czekoladę w lodowce. Po chwili sprzedawca normalnie rozpływa się w komplementach nad czekoladą. Gdy dowiaduje się, że tą czekoladę produkują w naszym kraju ucicha i odchodzi ;)

Pamiątka ŁKS-u na jednym z stoisk... zostawiona oczywiście

Nasz przewodnik - dorabiający student.

Jakieś dziwne przemysłowe zabudowania

Na kolejnym "pit-stopie" na zapleczu produkują się pamiątki

Dziś o 12 mamy autobus do Hanoi, wracamy do hotelu po bagaże, szybki prysznic i przed nami możliwe, że nawet doba jazdy do Laosu. Jak dobrze pójdzie to uda mi się dziś wrzucić kilka fotek w czasie godziny pomiędzy przyjazdem a odjazdem do Laosu. Pozdrówki.

This is Vietnaaaam!

2009-07-12T02:09:00.000-07:00

To się musiało w końcu tak skończyć ;) Wczoraj miałem wypadek. Zderzenie czołowe moje roweru ze skuterkiem na poniższym skrzyżowaniu.

Nie dajcie się zwieść obrazkowi - zdjęcie wykonane w "anty-godzinach szczytu".

Jechałem nurtem za ciężarówka. Ona skręcała w lewo ja w prawo a w momencie rozjeżdżania się trafiłem na skuter jadący pod prąd. Efekt pogięte kolo ja na ulicy. Ściągam rower na chodnik, kolesie ze skutera podchodzą pytają (domyślam się) czy wszystko ok. Za chwile policjant (chyba).. Kątem oka widzę tak jakby koleś dawał jakaś łapówkę policjantowi albo płacił mandat. Okazuje się mam stłuczony palec a rower naprawi mi za chwilę sprawca pod nadzorem policjanta. Rozstajemy się grzecznie a ja odjeżdżam rowerem z nieco scentrowanym kołem i zdeformowanym koszykiem ;)
Kolejna przygoda a najważniejsze ze z happy endem :D

Pierwsze zdjęcie jakie zrobiłem gdy już ochłonąłem po wypadku ;)

Robimy spożywcze zakupy i wieczorem instalujemy się w sypialnym busie do Hanoi. Żeby nie było za słodko musimy się użerać z obsługa biura bo co chwile nam autobusy uciekają. "busy time, sorry".

Anyway w busie trafiamy na holenderska parkę, która podróżuje już od blisko 10 miesięcy. Swoją drogą w Holandii nie przepracowują się za bardzo. Jak zwykle video karaoke vol. 78 i jakieś stare filmy w menu. Zasypiam nad ranem. Holenderska parka ma trochę pecha bo kierowca "zapomniał" ich wysadzić na przystanku 150km przed Hanoi. Na dzień dobry zostajemy wypuszczeni poza centrum. "Przypadkiem" w okolicy stoją sami hotelowi naganiacze. Decydujemy się w końcu na jeden z nich i chwil pniej jedziemy mini taksówką (Matizem) do hoteliku. Krótka drzemka i wychodzimy na miasto w tzw. Old Quatter żeby zarezerwować bilet na wycieczkę na Ha Long Bay oraz na autobus do Laosu po powrocie. Jedząc smaczny obiadek w RockBilly oglądamy z balkonu skrzyżowanie i ludzi w ulewie - dość dawno już nie padało...

Niestety nadchodząca pogoda nie rozpieszcza - na Ha Long jest sztorm i... nie ma rejsików no ale liczymy na zmianę i chociaż czasowe przejaśnienia. Trzymajcie kciuki za ładną pogodę! Tymczasem czas obejrzeć miasto.

Tutaj kupuję wspomniane już we wcześniejszych wpisach, mięsno-kapuściano-jajeczne parzaki. Mniam!

Polscy reżyserzy w doborowym towarzystwie w sklepie z pirackimi "filmografiami"

Reklamy usług różnorakich na ścianach.

Hue

2009-07-10T07:35:00.000-07:00

Wczorajszym popołudniem przyjechaliśmy do Hue. Podroż nieco się dłużyła. Zaczęło się drobnej usterki. Następny przedłużony postój zasponsorował nam jeden wspołpodróżników, którego mieliśmy za jakiegoś nieco zbyt wyluzowanego Szweda. Okazało się, że to coś więcej. Był po prostu zwykły m prostakiem bez krzty wychowania. Pierdnięcie, głośne beknięcie w autobusie i przetłuszczone blond-dredy (to możliwe?) to jego atrybuty. Co do samego "postoju" - urządził go nam bo nie mógł zjeść tam gdzie wszyscy i musiał obejść całą wioskę w poszukiwaniu innej "jadłodajni". Nawet jego współtowarzysze nie wiedzieli gdzie poszedł... A jak powszechnie wiadomo wyluzowanych kolesi ustalony limit 30 min nie dotyczy. O przeproszeniu współpasażerów nie wspomnę. Po chwili znów słyszeliśmy znajome odgłosy. W przerwie "regulaminowej" zdążyliśmy przejść się nad zatokę. Wieczorem może wyglądać na prawdę pięknie... wtedy też może tak bardzo nie widać tych śmieci...

W drodze mijamy górzyste tereny, często miałoby się ochotę zatrzymać i pstryknąć fotkę ale się nie da. :( W końcu zbliżamy się powoli do Hue. A tu nagle dosłownie prawie spod ziemi wyrasta stadion, który w Polsce pewnie zostały okrzyknięty "narodowym". Po chwili mijamy wielką planszę, na której widać, że to dopiero początek. W końcowym efekcie cały stadion ma być otoczony koroną wieżowców. Dość imponujące jak na miasto o populacji około 340 000 mieszkańców). Warszawa może pozazdrościć... Tutaj się chyba po prostu robi a nie ciągle dyskutuje...

Zakwaterowaliśmy się dość blisko rzeki. Oczywiście boczna uliczka. Kilka knajpek, wypożyczalnie rowerów, internet. Poniżej fotka zrobiona z okna. Okazuje się, że pościel nie zmieniona, działa tylko jedno gniazdko. Po chwili widać, że lodówka też nie działa. Za chwile przychodzi koleś i zaczyna naprawiać... Naprawa kończy się ucięciem końcówki i skręceniem kabli z nową końcówka. Oczywiście bez izolacji. ;)

Próbujemy od razu zabookować sobie bilety na przejazd do stolicy Hanoi. Niestety jest problem bo aktualnie jest "studencki sezon" i po prostu duża liczba studentów korzysta teraz z usług. No i wszystko jest już zarezerwowane... Trochę to nam krzyżuje plany - musimy zostać w Hue o jeden dzień dłużej niż planowaliśmy. No ale nie ma tego złego. Do wieczora robimy sobie chilloucik. Udaje mi się wrzucić trochę fotek na internet (viva Picasa Portable!) i odzyskać w końcu zdjęcia z uszkodzonej jeszcze w Kambodży karty SD. Dziwnie się zachowuje - w kompie po prze-formatowaniu działa OK a aparat twierdzi, że nie działa. I już!

Fotki wrzucam tutaj: pl.zooomr.com/photos/rafal/view-blog/

Wieczorem wybieramy się na masaż wietnamski. Trochę błądzimy. Trochę śmieszna sytuacja, bo zaczepiamy jakąś kobietę, czy wie gdzie można tutaj iść na masaż. Prowadzi nas jakies dwa skrzyżowania gdzie okazuje się, że już zamknięte. Za chwile woła jakiegoś swojego znajomego, który wiezie nas za darmo (sic!) w inne miejsce. Dziękujemy mu i wchodzimy.

Sam budynek robi dobre wrażenie. W środku basenik, spa i wiele innych kosmetycznych zabiegów, za którymi wzdycha nie jedna kobieta za cenę, za która wzdycha nie jeden mąż czy chłopak. Kilka minut później nasze plecy gniotą małe stópki. Wygnieceni szwendamy się po uliczkach oglądając wieczorne przygotowania do snu. Matki karmią swoje malutkie dzieci na chodnikach... rodzina je kolacje w zasadzie też na ulicy. Tutaj chyba każda rodzina prowadzi jakiś mały biznes. Czasem jest o sklepik a czasem jakieś usługi, a czasem i jedno i drugie i jeszcze hostel/guest house. A co najważniejsze mam wrażenie, że życie tutaj toczy się głownie na ulicy. Wspomniana karmiąca matka, w miedzy czasie przyrządza potrawy dla klientów. Kolejna sprawa do domy czy raczej okład pomieszczeń. Konstrukcje domów niemalże domyślnie są częścią ulicy - często nie ma frontowej ściany lub zamiast niej są szklane przesuwane drzwi. Same ulice w pierwszych dniach sprawiały wrażenie panującego. Jednak z dnia na dzień przyzwyczajam się i chyba po powrocie będę trochę tęsknił za tymi momentami, kiedy nawet jako biały Polak mogę stać się krwinką w żyłach tych miast jeżdżąc rowerem, skuterkiem czy nawet siedząc na ławce nad brzegiem rzeki. Uśmiechać się do miejscowych przechodniów, odmachiwać małym uśmiechniętym dzieciaczkom jeżdżących razem z obojgiem rodziców na małych motorkach... Uśmiechać się, jak łatwo tutaj to przychodzi :) A dzieci może i dość często biedne ale uśmiechnięte. U nas to już gdzieś umarło, wszystko jest odczłowieczoną usługą. Mam nadzieje, że biznes i turyści tego nie zepsują tak bardzo (chociaż i tak wiem, że są to raczej płonne nadzieje) :(

Dziś praktycznie każda osoba z ekipy zwiedzała Hue po swojemu. Plecak na plecy i idę piechotką przez miasto. Czasem główną, czasem boczną ulicą i dochodzę w końcu do Cytadeli za którą mieści się "Forbidden City".

Muszę się dopytać co to u nich dokładnie oznacza.

Kolejna rzecz jaką odwiedziłem to Perfume Pagoda. Tym razem kulturka, rowerek i kilka km kręcenia. Gdzieś tak 1km przed celem zwątpiłem i spytałem jakiegoś chłopaka czy dobrze jadę. W tym momencie okazało się, że każda kolejna osoba wskazuje mi inny kierunek. Przez chwilę jakiś mały chłopaczek prowadzi mnie gdzieś ścieżkami między domami do swojej rodziny, która ostatecznie wskazuje dobry kierunek. :) Zostawiam rower na parkingu, dostaję numerek, siodełko zostaje opatrzone takim samym i udaję się do Pagody. Zaraz za wieża, znajduje się brama a tam klasztor. Akurat miałem farta bo na całym terenie świątyni nie było ani jednego zachodniego turysty. (Azjatyckich turystów i tak bym nie rozpoznał) ;P

Dziś przed zachodem słońca jeździłem rowerkiem po mieście.. Trafiłem na ścieżkę rowerowo-skuterową przy moście kolejowym. Strasznie żałowałem że ścieżka jest taka wąska i nie mogę się zatrzymać i porobić fotek. Odpalone latarnie, motorki z zapalonymi światłami, stal mostu, ciemna już Perfumowa rzeka wraz z oświetlonymi stateczkami pode mną oraz widok na rozświetlone miasto na tle ciemnej czerwieni nieba przetykanego pomarańczowymi chmurami stworzyło magiczny widok.. Brakowało jeszcze chilloutowej muzyki na uszach i nieco niższej temperatury. No i może jeszcze melonowego szejka... Którego staję się fanem :) Ach! Wtedy mógłbym jeździć całą noc...

Dziś było ponad 35st C w cieniu, oby jutro było chłodniej. Jutro wieczorkiem pakujemy się do sypialnego busa i jedziemy 15 godzin do Hanoi a później do Ha Long Bay. Do usłyszenia/do następnego wpisu :)

Ps. Kolega miał dziś małą stłuczkę z cielakiem ;) nic się nie stało, cielak się tylko zakręcił na ulicy :D

fotexy

2009-07-09T01:22:00.000-07:00

0015 - widok z pokoju w Sajgonie
0016 - cos dla milonikow delfinow
0018 - ruch uliczny w Sajgonie
0019 - w drodze nad Mekong
0022 - kolejny news dla delfinistow

Hoi An

2009-07-08T17:19:00.001-07:00

Wieczorem instalujemy się w sypialnym autobusie.

Pierwsze wrażenie - Super! Na ok. 35 miejsc spora większość jest wolna, łącznie z całym tyłem, na którym sadowimy się co jakiś czas gdy nudzi się nam nasze miejsce. Rzeczywistość okazuje swoje prawdziwe oblicze już po 4-5 godzinach, gdy okazuje się ze mamy przesiadkę do kolejnego autobusu. Na szczęście również sypialnego. Razem z nami, oprócz "lokalsow" podróżuje Australijczyk oraz starsze małżeństwo z Francji... Nie mamy za bardzo czasu pytac o narodowości innych turystów bo musimy zajmować miejsca, a jest go coraz mniej. Mile zaskoczenie pierwszym busem sypialnym ustępuje teraz miejsca wrazeniu ciasnoty... Pomijając juz kwestie zapachów czy klimatyzacji. Sadowimy się na końcu autobusu razem ze wspomnianym małżeństwem. Jest duszno i nieco klaustrofobiczne. Słuchawki na uszy i "już" nad ranem udaje mi się zasnąć.

Do Hoi An docieramy z godzinnym opóźnieniem. Szukanie hostelu trochę się przeciąga o przejazdy motoro-taksówkami. Trafiamy ostatecznie do hoteliku z basenem w środku budynku. Ogólnie robi wrażenie. W sumie szkoda, ze dość krotko tutaj pobędziemy. Później wynajmujemy motorki i jedziemy na plażę... Na plaży nie dzieje się zbyt wiele a na dodatek większość turystów to Anglicy. Nie żebym miał coś do nich ale to się robi stały element krajobrazu. A przejechaliśmy tyle, żeby jednak oglądać nieco inne widoczki. Skuterki wynajmujemy od jakiś kobiet na ulicy. Taki spontan ogólnie. Targujemy cenę, za chwile jakaś inna przyjeżdża brakującym skuterkiem, po chwili tankujemy (nie, nie pijemy piwa) ;) i w drogę. Krążymy na początku trochę bez sensu ale w końcu decydujemy się na "błądzenie po okolicy". Fajna sprawa :) Odwiedzamy rybaków, pola ryżowe, jeździmy po malutkich uliczkach nieco zapuszczonych przedmieść... Przyzwyczajamy się powoli do tutejszego ruchu...

Wesoły rybak

...i jego okolice

Zdobienia domów

Ogólnie to był lajtowy dzień. Jedzonko, piwko, spać. Następnego dnia kręcimy się znów motorkami ale już po mieście. Szczerze - strach przywozić tutaj kobiety... Jest taka masa sklepików, butików itp ze pewnie za dużo byśmy nie pozwiedzali z kobietami. Wieczorem idziemy posiedzieć nad płynąca środkiem miasta rzekę. To jedno z tych miejsc, które zapamiętałem gdy oglądałem specjalny odcinek Top Gear o Wietnamie. Podczas kręcenia trafili w Hoi An na święto przypominające nasza "Noc Świętojańską". Mieszkańcy poszczają wtedy mnóstwo lampionów na wodę i wygląda to bardzo malowniczo w takim otoczeniu.

No dobra to skoro obejrzeliście już całego Top Gear-a to przejdźmy dalej ;) Wieczorem na prawdę muzyka gra tak jak na filmiku z Top Gear-a... a chwilami nawet dużo, dużo lepiej :) A teraz popatrzcie sobie jak to wyglądało:

Ołtarzyk na Japońskim Mostku

Jedna z większych atrakcji Hoi An - Japoński Mostek

Po zrobieniu zdjęcia oczywiście poprosiła o "parę" dongów ;)

I jeszcze raz mostek

O tym właśnie mówiłem ad. przywożenia tutaj kobiet. (Tanio)

To wyobraźcie sobie jak to wygląda jak wszędzie pływają lampiony...

Głodny? Na co czekasz?!

Sorki ale muszę ociekać bo busa już podstawili (jedziemy do Hue)

PS

2009-07-07T07:41:00.001-07:00

"Ktos" moze mnie oskarzyc o brak "humanitaryzmu"... Wczoraj jedlismy zabki na kolacje. Ogolnie mieso ok ale za duzo chrzanienia z kosteczkami. Tyle tytulem post-scriptum do poprzedniego wpisu.

Good morning Vietnam!

2009-07-07T06:52:00.001-07:00

Ustrojstwo spotkane przed granicą z Wietnamem.

Ho Chi Minh City znany w Polsce jako Sajgon, a raczej "Niezły Sajgon". Mamy okazję skosztować prawdziwego Sajgonu... mianowicie na przedmieściach psuje się autokar, którym jedziemy. Mamy do przejechania jeszcze około 20km by dotrzeć do centrum. Sprawę komplikuje fakt, że stoimy na środku ruchliwej kilku-pasmówki. Dodatkowo kierowca nie jest w stanie nam wyjaśnić co się stało ani ile czasu to zajmie, o pomocy w znalezieniu jakiegoś transportu zastępczego nie mówiąc.

Udaje mi się w końcu złapać jakiegoś młodego chłopaka mówiącego jakkolwiek po angielsku, dzięki któremu dowiaduję się, że bus dalej nie pojedzie. Chwila konsternacji, zbieramy plecaki i schodzimy na pobocze. Po chwili udaje nam się złapać autobus podmiejski. Razem z nami jedzie ekipka "rasta-bębniarek". Ogólnie jest bardzo śmiesznie. W autobusie powstało małe zamieszanie z naszego powodu. Wszyscy się oglądają na nas, bo co chwilę wybuchamy śmiechem bo nikt nie jest w stanie dogadać się co do ceny biletu ;) W końcu sprawa się wyjaśnia i bilet kosztuje 3000 dongów. Ściśnięci jedziemy jakieś 20 min, oglądamy okolicę. W czasie jazdy obserwuję nieco dziwny sposób "zbierania" podróżnych. Mianowicie autobus nie zatrzymuje się. Przy przystankach zwalnia, do drzwi podchodzi "chwytak", otwiera i wciąga do autobusu za rękę. Po chwili ta osoba kupuje bilet i historia po chwili znów się powtarza. Na szczęście nam udało się wysiąść normalnie ;) Mamy kolejną przesiadkę. Ori targuje nam taksówkę. Przez chwilę oglądamy jeszcze jak "rasta-bębniarki" pakują się na jakiś zwierzęcy wózek.

"Rasta-bębniarki" podczas targowania.

Po kilkunastu minutach jazdy jesteśmy już w "backpakerskiej" dzielnicy Ho Chi Minh.

Wszedzie bałagan i duzo chaosu. Przynajmniej jak dla mnie.

Ogólnie miasto sprawia nieco przygnębiające wrażenie. Wszędzie bałagan i to nie ważne co jest tego przyczyna. Czy to remont drogi, poszerzanie, pogłębianie kanału czy po prostu czyjeś niechlujstwo. Ludzie przypominają rzekę, po prostu zaczynają opływać przeszkody. Z okna taksówki widziałem dziś opalanego nad ogniem psa... ech.

W tej części świata nic nie obywa się bez targowania. W poszukiwaniu noclegu pomaga nam starsza kobieta. Oczywiście pierwszy odruch to podziękowanie jej za pomoc. Okazuje się jednak, że nie musimy jej płacić bo to urząd płaci jej za pomoc turystom. Osobiście obstawiam, ze hostel płaci jej prowizję. Ostatecznie znajdujemy miejsce do spania w hostelu w bocznej uliczce. Calkiem znosnie... tylko trzeba pare pieter przebiedz w kazda strone ;) Ale widok za to mamy przedni ;)

Widok z okna z hostelu. Po wychyleniu się zauważyłem
szczura wspinajacego sie po scianie (sic!)

Jest kafejka internetowa, biuro podróży, pralnia... Rozpakowujemy się, prysznic, zostawiamy rzeczy do prania, robimy małe zakupy. Udaje mi się zakupić kartę SD do aparatu w jakimś centrum handlowym oraz kilka lokalnych piwek po 0.3litra.

Kable - ich ilość dopiero tutaj rzuca się w oczy tak bardzo.

Po powrocie rezerwujemy bilety na wycieczki. Większość chce poprzeciekać się tunelami Vietcongu. Pomijam już fakt, że są to specjalnie powiększane ponad dwukrotnie tunele z czasów wojny amerykańsko-wietnamskiej lub odwrotnie. Czyt. mnie to jakoś nie kręci. Decyduję się na wycieczkę w deltę Mekongu. Sam wieczór spędzamy nadrabiając zaległości mailowe, czytaniu newsów z Polski, sączeniu słabiutkiego piwka oraz zwiedzaniu okolicy.

Rano pobudka, pora na wycieczkę. Sam dojazd na miejsce zajmuje ponad 2 godziny...

Na postojach można trafić takie kwiatki.

Pływanie po rzece oraz po kanałach pozwala odpocząć. Spora część turystów to Japończycy, Koreańczycy, Europejczyków niewielu. Pierwsza część wycieczki to zwykłe przepłynięcie się stateczkiem po szerokim korycie Mekongu.

Pomimo tego, że jest brudny daje zatrudnienie wieelu ludziom. Dopływamy do przystani i prowadzeni jesteśmy do miejsca gdzie częstują nas smaczną herbatką z cukrem trzcinowym oraz suszonymi owocami (oczywiście można zakupić paczuszkę).

A to podobno lekarstwo na wszystko. Jak mówi sprzedawca to tez odpowiednik niebieskiej tabletki.

Jest prezentacja węży, które występują w okolicy itd. Następnie oglądamy zakład produkujący słodycze z kokosów i bananów. Degustacje to jednak dobra rzecz ;) Najfajniejsze, bo pokazują, że praktycznie cały proces jest ręczny, łącznie z krojeniem i pakowaniem. (Część z czytelników pewnie miała już okazję być poczęstowana jednym z takich cukierków).

Ananas wychodowany ta sama technika co drzewka Bonsai.

Dragon Fruit, Smoczy owoc, Pitaja, Truskawkowa gruszka - Kwiaty kwitną tylko nocą - nazywane też z tego powodu
Królową Nocy lub Księżycowym Kwiatem.

W takich szałasach żyją cale rodziny.

"Kapitan" tego stateczku.

Później przesiadka do łódek i pływanie dopływami Mekongu. Fajnie. Mam świadomość, że to tylko taka pokazówka. Jednak jestem świadom tego, że raczej dzikość ciężko tutaj znaleźć. Chociaż mijane szałasy, w których mieszkają rodziny poddają to momentami pod wątpliwość. Podczas typowej turystycznej pomocy przy robieniu pamiątkowych zdjęć poznaje Japończyka, który nieco dziwi się, że biegam z Pentaxem ;) Sam później opowiada, że pracował przez pewien czas dla Fuji-film i ma na koncie kilka patentów. Bardzo miły i otwarty człowiek. Trochę zaczynam już głodnieć gdy okazuje się, że w cenie jest już "lunch". (okazuje się, że tylko ja miałem takie szczęście - reszta naszej ekipy musiała zapłacić dodatkowe wejściówki do tuneli (Cu Chi) oraz za obiad). Wracamy do portu, łapię ostatnie kadry i po chwili przysypiam już w busie powrotnym.

Wazuuup!

Ta pani pozwoliła sobie zrobić zdjęcie dopiero po tym jak kupiłem u niej napój.

Droga wjazdowa do Sajgonu.

Na miejscu pędzę po uliczkach w poszukiwaniu karty SIM bo chcę się skontaktować z Krzyśkiem. Karta założona i działa :) Google Maps na telefonie odżywa i zaczyna ściągać informacje :) Wracam z powrotem i wtedy zatrzymuje się obok Amerykanina. Obaj jesteśmy w szoku oglądając skrzyżowanie. A przez skrzyżowanie właśnie przelewa się niespotykana ilość skuterów przepływających przez skrzyżowanie niczym rzeka... i to nie byle jaka rzeka.

Udaje mi się skontaktować z Krzyśkiem (Polak pracujący w HCM), umawiamy się na spotkanie wieczorem. Na ulicy kupuje świeżo usmażone na głębokim oleju słodkie bułki od starszego małżeństwa. Po zachodzie słońca wychodzimy do baru przy ulicy wspólnie z Holendrem i poznaną Wietnamką. Niedługo później dociera Krzysiek. Z okazji tego polsko-międzynarodowego spotkania otwieramy polską gorzką żołądkową, na która chętnych zaczyna przybywać ;) Do malutkiego stoliczka przypominającego zestaw ogrodowy dla dzieci niż pełnoprawny stół. Niedługo później dosiada się do nas starsza Wietnamka, która po chwili potwierdza niespotykane walory polskiego trunku :D Jest wesoło. Zajadamy się rożnymi daniami, każdy zamówił coś innego i co chwile próbujemy czegoś innego. Jednym z dan są żabie udka. Szczerze? Nic specjalnego. Za dużo dłubania. Po chwili jakieś dzieci urządzają nam pokaz sztuczek cyrkowych łącznie z pluciem ogniem. Dzięki Krzyśkowi (dzięki jeszcze raz) możemy poczuć jak to jest być częścią wspomnianej wcześniej rzeki...

A rano żegnamy się z Sajgonem i udajemy się w dalszą cześć wyprawy.

[Pozdrowienia z sypialnego autobusu pomiędzy HCM a Hoi An - 22h jazdy - W Wietnamie działa GPRS ;)]

Jeden z nocnych przystanków.

Dla ochłody - piwko Saigon

Ps. Zapomnijcie o tej piosence z milionami rowerów w Azji.. Ona chyba jest z czasow wojny secesyjnej, tutaj chyba kazdy ma już skuter.

Katie Melua - Nine Million Bicycles (Scooters) ;)

Phnom Penh

2009-07-05T07:39:00.000-07:00

Po powrocie z Sihanuok Ville do Phnom Penh trafiamy do fajnego hotelu Angkor International. Udaje się nam zbić cene do 6$ za łózko w pokoju z łazienką, TV i lodówką. Po szybkim prysznicu i w drodze na obiad, w recepcji trafiamy przypadkiem na Anatolija (rosyjski turysta, z którym zwiedzaliśmy wcześniej Angkor Wat (Dla zaawansowanych czytelników - właściciel Nikona D80 i D200 i pokaźnej kolekcji Nikkorów 2.8 ;)) Mieliśmy się z nim wcześniej omówić na spotkanie w Phnom Penh ale niestety polskie o2.pl nie działało w kafejkach, wiec nie było jak poczty sprawdzić... No ale to dobry przykład tego, że Świat jest mały...

Po złapaniu tuk-tukowca lecimy coś zjeść. Porcja ryżu, sałatka ze świeżych warzyw, panierowana pierś kurczaka i małe piwko Angkor, mniam!. Prawie jak kolonialiści ;) Posileni wsiadamy do naszego tuk-tuka i jedziemy jakieś 15 km przez "pachnące", zalane słońcem i pełne skuterów, motorów oraz rowerów miasto, do miejsca kaźni dokonanej przez Czerwonych Kmerów o nazwie "Killing fields".

Wejście kosztuje nas po dwa dolary. Jesteśmy w środku. Pierwszy w oczy rzuca się widok budynku na kształt kapliczki utrzymanej w typowym dla Kambodży stylu. W środku stoi szklany slup a w nim czaszki ludzi, którzy zostali zamordowani między 1974 a 1979 rokiem. Przygnębiający widok potęgują doły po zbiorowych mogiłach, ludzkie szczątki wystające miejscami z ziemi.

Całości obrazu dopełniają reklamy lokalnego piwa na ławkach w tym miejscu kaźni. Dla Oriego, Izraelczyka jest to pierwsza wizyta w tego typu miejscu. Planuje podroż do Polski, żeby zobaczyć na własne oczy czym jest Oświęcim czy Brzezinka. Przy wyjściu okazuje się, że to dopiero początek zniesmaczenia jakie zaczynają wzbudzać w nas wszystkich mieszkańcy Kambodży. Kierowca tuk-tuka proponuje nam przejazd w miejsce, gdzie można tanio postrzelać z długiej broni (sic!). Cytując Oriego "How sick it is?". Odmawiamy zniesmaczeni całą sytuacją i jedziemy do kolejnego miejsca kaźni w Phnom Penh - S-21. W drodze zaczyna się ulewa w czasie której dojeżdżamy na miejsce i kupujemy bilety.

Nawet FedEx-a maja.

Zdecydowana większość zwiedzających to zachodni turyści. Po chwili zaczynamy się ponownie zastanawiać skąd bierze się w tym kraju taka ignorancja wobec tych tych miejsc, które widziały tyle cierpienia ale też wobec własnej historii i potrzeby pamięci o tym, by nigdy więcej się coś takiego nie powtórzyło...

W celach pozostawanie brudne wiadra, mopy, jedna z cel przeznaczona na śmietnik! (pełno w nim butelek).

Teren dookoła zaniedbany, jest wręcz brudno. Na całym terenie obozu stoją samochody oraz budki z pamiątkami a w salach głównie zdjęcia zabitych z krótkimi historiami. W kilku salach trafiamy na ekspozycje ze zdjęciami/fotoreportaż o Szwedach, którzy byli w Kambodży odkrywać groby. Jednak jak dla mnie to wygląda jak jakaś karykatura. Na zdjęciach wszyscy uśmiechnięci, pstrykają foteczki i popijają napoje na stateczku (tak, takie fotki wiszą w salach gdzie mordowano ludzi). Wspólnie podsumowujemy, że ten kraj nie ma przyszłości jeśli podchodzi do takiej masakry na własnej ludności jako jedynie atrakcja dla turystów, na której można zarobić. "How sick it is?!!!". Wracamy do hotelu i po przerwie wracamy do zwiedzania miasta. (tutaj ciekawostka dla Bartka M. ;) ) W Kambodży można zorganizować sobie strzelanie z czegoś a'la bazooka do krowy stojącej w odległości 100 - 200m. Za krowę płaci się jedyne 250$ a kolejne 250$ za "rakietkę". W komplecie cena spada do 350$!!! (sic!) Ohri postanawia przenieść tą dyskusje z tuk-tukowcem na jeszcze wyższy poziom absurdu mówiąc, że strzelanie do krów go nie kręci i czy jest w stanie załatwić jakiegoś małego chłopca... Tuk-tukowiec rozgląda się po naszych twarzach szukając punktu zaczepienia. Po chwili ja nie wytrzymuje i parskam śmiechem. Tuk-tukowiec dopiero gdy Ori wskazuje na samiusieńką kobietę pytając ile by chciał za strzelanie do niej - otrząsuje się i mówi, że to nielegalne i można za to iść do więzienia.... (Serio??? Bosz!) Odchodzimy po raz kolejny rozczarowani postawa tego narodu. Jeśli miałbym opisać ten kraj jednym słowem to byłoby to słowo "kontrasty". Kontrasty miedzy piszczącą aż biedą na wsiach czy ulicach a wypasionymi Lexusami, Toyotami i domami ich właścicieli...

Mmmm pyszności ;)

Stereotypy ;)

A bieda aż piszczy...

Podczas próby skorzystania z przybytku zwanego Internetem spotykamy parkę z Dąbrowy Górniczej. Dzielimy się z nimi naszymi doświadczeniami, wymieniamy maile i dopijamy w końcu Żubrówkę. Fajnie się spotyka rodaków na drugim końcu świata :)

W jednym z barów zostawiam łomżyńską vlepkę :D Odprowadzamy ich a sami wracamy do naszego hotelu. Szybkie pakowanie, prysznic i pobudka o 6:00 rano na autobus do Ho Chi Minh (heh po 7h jazdy powinniśmy zobaczyć Sajgon! ;).

W Phnom Penh poznają ŁKS

Co jakiś czas widać tego typu billboardy. Na początku nie zwracałem na to uwagi... Dopiero gdy przeczytałem podpis pod cyframi dało mi to do myślenia. Niedawno na CNN zauważyłem dokument na ten temat. Tutaj jeden z opisów: "Embodies Cambodia's sex industry".

Pozostawię to bez komentarza. Każdy niech to sam przemyśli.

Fotki ;)

2009-07-05T07:38:00.002-07:00

Ok,znalazlem jakas kafeje z nieszyfrwanym polaczeniem to skozystam z okazji wysle foty z komorki. Jak wida nie sa przebierane ;)

Pic 0003 widzicie po ile jest alkohol na polskim lotnisku. Ps. Nie możemy jej wypić od tygodnia nawet z pomocą turystów ;)
Pic 0005 to w drodze z lotniska w Bangkoku na Khao San Road - dzielnicy backpackersów
Pic 0006 zrobione na stacji paliw, już w drodze do Siem Reap.
Pic 0007-8 Zrobione na plaży w Sihanouk Ville.
Pic 0009 tutejsza kafejka, w której dają za darmo net... Pewnie nawet tego nie wiedząc. O dziwo większość hot-spotów zabezpieczona softowo - wpinasz się do sieci ale po chwili wyskakuje okienko do zalogowania się przez przeglądarkę.
Anyway, dzisiejszy dzień opłynął na jęczeniu przechodzących kalekich miejscowych.

Sihanouk Ville

2009-07-05T07:38:00.001-07:00

Robimy sobie jeszcze jeden dzień wolnego. Przyjemne kambodżańskie leniuchowanie na plaży... Mam pomysł na "Happy Śniadanie". Słodką kawę, jajecznicę i gofra na słodko... i leżeeeenie i nicnierobieeeenie :D

3 lipiec. Dupa. Rano budzi nas niestety burza. Dopiero około godziny 12:00 udaje się wyjść na plaże. Mży momentami do 13:00. Ląduje ostatecznie w knajpce na lokalnej kawie z mlekiem, jajecznicy i naleśniku z owocami. Ceny nie powalają podobnie jak też jakość produktów. Dzień spędzamy głownie na plaży bycząc się na fotelu pod parasolem. Książka "Muminki" i relaksik. Najgorzej jest jednak z lokalnymi naganiaczami, którzy chodzą po plaży. Połowa z nich czegoś nie ma. Widać jak straszne ślady zostawiła po sobie wojna. Jeden bez reki, bez oczu, bez nogi... na szczęście dla nas oni też robią sobie przerwy. (nie miałem jak robić filmików ale plaża wygląda mniej więcej tak: YouTube a sama mieścina w drodze na plażę tak: Youtube)

To wywołana już fotka z analoga, o którym wspominałem wcześniej.

Jak to mówią - dla chcącego nic trudnego - foty z aparatu w komórce ;)

Wieczór spędzamy w plażowej "imprezowni" (że niby coś jak Full Moon Party w Tajlandii), gdzie stoły do bilarda są tak powyginane, że stół bilardowy z Tcheslav Pubu można by tutaj sprzedać jako nowy ;D Male piwo kosztuje 1$ a dziewczyny tutejsze bardzo ładne i bez piwa ;P. O Michaelu Jacksonie chyba nie muszę wspominać. Król Popu odnalazł chyba swoją drugą/trzecią ojczyznę i robi tutaj niezłą karierę (tak, wiem że nie żyje). Widok zatoki w świetle księżyca podczas odpływu z głaaaadką, niedeptaną plażą... A Aaaaa zaaarąbisty! Czemu do groma teraz karta musiała mi paść! AAAA!!!

Na moje nieszczęście dopiero wieczorem zauważyłem "darmowego" hot-spota. Udaje mi się jedynie porozmawiać z rodzina przez mobilnego Skype-a. Z poczta już się spóźniłem bo zamknęli kafejkę - a tym samym darmowy hot-spot ;)

Dawcy darmowego internetu :D

Rano zdajemy hostel i wyjeżdżamy do Phnom Penh. Ze stolicy Kambodży jedziemy już prosto do Wietnamu a dokładniej do Sajgonu. Mamy się tam spotkać z Krzyśkiem i jego szefem (W końcu pracujący na obczyźnie Polacy!). Ogólnie mówiąc to spotykamy co jakiś czas Polaków, wiec na tle innych nacji nie wypadamy aż tak najgorzej ;)

Reklama usług umieszczona w toalecie... hmm dziwne ;)

Uff! Para buch! Angkor Wat!

2009-07-02T07:48:00.000-07:00

"Pobudka" o 4:15. Cała nasza ekipa pakuje się na tuk-tuki i zaiwaniamy kilka km szybko do Angkor Wat. Zaczyna budzić nas pęd chłodnego powietrza oraz rozpościerająca się czerwona łuna poranku. Robi się tłoczno na drodze... namawiamy naszego kierowce wesołymi krzykami, żeby "ścignął" kilka tuk-tuków. Inni turyści podłapują temat ;P Wpadamy po bilety do kasy (na bilecie drukują moje zdjęcie!) i pędzimy dalej do pierwszej i najbardziej znanej świątyni - Angkor Wat.

O świcie wygląda niesamowicie! (tak tak rymy) ;)

Nie ma to jak kolega zrobi ci zdjęcie ;P Z drugiej strony to oddaje mój stan po jakiejś godzinie snu. Chwilę później zapas malutkich butelek red-bulla, kawy i słodyczy kupionych jeszcze w Bangkoku szybko topnieje ale jest już dużo lepiej.

Podziwiamy oglądamy, focimy...

Tiaaa, wiedziałem, że czegoś zapomnę - kremu do opalania, a słońce zaczyna mi już doskwierać. Ogólnie po obejrzeniu kilku świątyń stwierdzamy, że narzuciliśmy dobre tempo i postanawiamy, że oblecimy dziś wszystkie świątynie przewidziane na 3 dni.

Pod koniec zaczyna nas to męczyć... no ale trzeba na koniec jeszcze obejrzeć świątynie "Tomb Raider" - to ta z wrośniętymi drzewami, która "występowała" w słynnym filmie z Angelina Jolie. (Trailer z gry oraz filmu)

Podczas całego tego dnia najbardziej naprzykrzały się malutkie dzieciaczki i naganiaczki, które po jakimś czasie zaczynamy nazywać "kwoki/nioski". A to przez sposób w jaki nawołują turystów. Przypomina to po prostu odgłos kury, która właśnie zniosła jajko. :D Dzieci tutaj zamiast szkoły, przechodzą kurs marketingu bezpośredniego. Na szczęście zaczynam się uodparniać. Około 14:00 mamy już dość zwiedzania i wracamy do Siem Reap (12 km tuk tukiem). W drodze po raz kolejny mijamy szkoły. Tutaj dzieciaki chyba mają inaczej ułożony rok szkolny. Mam podejrzenie, że wakacje mają w okresie "high season" czyli w czasie naszej zimy.

Widoczki... pola ryżowe, nagie dzieci bawiące się z rodzicami... momentami przypomina to nawet Afrykę z filmów dokumentalnych. Straszne kontrasty.. Po powrocie zimny prysznic i regenerująca kilkugodzinna drzemka, podczas której zrywa się spora burza. Wieczorem rozmawiam z kolesiem z recepcji. Zaczyna się zwierzać o swoim życiu, pracy, zarobkach itp.. Ogólna konkluzja jest taka: Szkoła jest za darmo, ale nauczyciele uczą totalnych podstaw i nie pomagają uczniom opanowywać całego materiału = trzeba chodzić na korki. On pracując w hoteliku zarabia zależnie od miesiąca około 50-100$ (najwięcej oczywiście w sezonie bo dostaje napiwki). Jeśli się nie ożeni, to zostaje pod opieką rodziców (musi wracać do domu, etc, nie ważne, że ma 26 lat). Najwięcej jak udawało mu się zarobić to na zakładach jak grał w bilard. Jego ojciec jako kierowca motoru (taki taksówkarz tylko, że na motorku), który wozi tylko "lokalsów" bo nie zna angielskiego - zarabia średnio 2,5$ dziennie... więc nie stać go było na to zęby mógł chodzić na te płatne korki i kółko powoli się zamyka. Kantuje rodziców, że niby szef chce zęby siedział na nocki a po prostu przychodzi spać na kanapie w hoteliku. Ma tu za darmo jedzenie i picie a czasem pranie. A i jak wróci z "bum bum" od dziewczyny, to nie musi się wtedy nikomu tłumaczyć. Rożowo tutaj nie mają. Najdziwniejsze jest jednak to, że jest tu masa sklepów, których nawet w Warszawie ze świecą szukać. W sensie takie "ekskluziwy", serio. Czasem też trafia się 3-pasmowa autostrada.. a na poboczach stoją chaty z desek przykryte trzcina a pod którymi widywałem całkiem niezłe samochody... Zaskakujące kontrasty... Z drugiej strony - w Polsce też miewaliśmy niezłe kwiatki - rozpadająca się chałupka z anteną od telewizji satelitarnej.

Następnego dnia wyjeżdżamy z Siem Reap autobusem turystycznym z przesiadką w Phnom Penh (1h czekania). Spod hotelu zabiera nas mały autobus (z klima) i zawozi pod biuro. Jeszcze małe zakupy na bazarku...

Jak widać mają tutaj nasze smakołyki...

Napis na budynku... "Kaka languages center" ;)

Kto chce taka maskotkę? Niedrogo!

Te nawet w panierce! Pycha!

I z dostawą do domu ;P

Stąd już jedziemy piętrowym busem również z klima. W ogóle jestem w dość ciężkim szoku, bo pomimo dość spartańskich warunków na zewnątrz, w autokarze pełna kultura. Nie oświadczysz tego na polskich dworcach. Bagaże oznakowane, karteczki, kolesie w jasnych koszulach, dla każdego mała butelka wody... szok szok szok!. Jak ma się do tego Polska?!

Po ok. 5h dojeżdżamy do Phnom Penh (autobus czasem pomykał na płatnej drodze, która miejscami była dwupasmowa nawet 100km/h - sprawdzone GPS-em) W Phnom Penh lecimy na coś do jedzenia - żarcie jest totalnie do niczego! Zamawiając ryż z warzywami i z kurczakiem dostajemy jakieś resztki kurczaka(??) i masę jakiś badyli i liści bez totalnie bez smaku. Na dodatek kosztuje "to to" tyle co zajebisty chińczyk w Polsce. Tak myślę, że jeśli to był szczur to było nieźle... za dużo kości w tak małych kawałkach mięsa (WTF!) Targujemy deczko cenę z tuk-tukowcem i ostatecznie lądujemy z powrotem na dworcu. Gdzie czekamy 15 min. na następny autobus. W oczekiwaniu oglądamy małe małpki biegające po kablach zwisających nad ulica ale też i po balkonach.

Po drodze były też przystanki na małe "co nieco".

Parzaki z mięsnym nadzieniem.

Jaja kurze, nadziewane mięsną pastą.

Czy też owoce...

Ogólnie to tutaj bieda straszna :( Przynajmniej buźki szczere :)

Wieczorem trafiamy nad zatokę tajlandzką w Kambodży a dokadniej to Sihanouk Ville. Czuć że jest już chłodniej... Pewnie tyle co u Was w Polsce w te największe upały ;P Jak na razie, Kambodża nie zachwyca tak bardzo jak tego oczekiwaliśmy przed wyjazdem - w dużej większości jest plaska. Już chyba nasze niziny są bardziej "pofalowane".

Znajdujemy w końcu domki niedaleko plaży. Wieczorem "zainstalowaliśmy" się w jednym z barów na plaży. Fajnie. Mało ludzi. Fajny klimat. Ceny całkiem niezłe. Podoba się :) Co chwilę, ktoś nas zaczepia oderując swoje towary albo usługi... Ogólnie relaks. Póznym wieczorem podchodzi do nas jakiś koleś z kalifornijskim akcentem i po chwili odstawia teatrzyk marketingowy nt. swojej łodzi a właściwie wycieczki, która się na niej odbywa. Szybka dyskusja i decydujemy się. 15$ za cały dzień pływania, z wyżywieniem. Całkiem spoko "deal".

---

Na szczęście wycieczka nie okazała się szwindlem. Była nawet bardzo przyjemna. Prowadził ją nasz wczorajszy "aktor" wraz ze swoim niemieckim (?) kumplem. Na wejściu kawa, herbata, ciasto, pączki. Później obiadek, całkiem pożywny..

A w czasie rejsu szocik tequili (srebrnej gdyby Arek pytał) :P - podobno prawdziwa, meksykańska :P

Właścicieł łajby i "aktor" w jednej osobie ;)

Jest plywanie, nurkowanie, chodzenie po bamboo island... dzien mija powoli i przyjemnie.

Wizyta na Bamboo Island

To pewnie na wszelki wypadek, gdyby jednak ktoś szukał ;)

Fajnie się po takich wyspie śmiga na bosaka. Jeden z turystów (starszy lekarz) opowiadał, żeby uważać na niekóre rośliwy i zasadniczo "tupać", zeby odstraszyć węże itp żyjątka.

Flaga Kambodży

Po powrocie okazuje się, ze karta SD (jedyna) mi padła - widziałem, że zdjęcia są ale nie mam nawet czym ich tu odzyskać :( Do czasu przyjazdu do Sajgonu, pewnie nie będę robił fotek. Zostaje mój analog kupiony na eBay-u za 2 funty... dobre i tyle. (ps. jak widzicie - udało mi się odzyskać zdjęcia) ;D

Zaczynają mnie wnerwiać tutejsze kafejki internetowe... Nic na tych kompach nie da się zrobić. Już nawet kompy w pracy wydają się demonami szybkości.

Wielkie pozdro dla czytelników!

PS.
Piszcie smsy z pytaniami - postaram się odpowiadać w miarę możliwości na łamach bloga albo mailowo :)

Wjeżdżacie do Kambodży. Jedzcie póki możecie!

2009-06-29T08:30:00.000-07:00

No dobra, rano przyjechał po nas bus i jesteśmy już w drodze. W czasie jazdy wychodzi na jaw, że zostaliśmy wkręceni przez państwowe biuro podróży. Po prostu biura sprzedają usługi przewoźników a przewoźnicy są tacy tani... bo jeżdżą samochodami na gaz :D

Właśnie stoimy na stacji i mamy 30 min postoju. W tle widzicie nasze busiki... tankujące LPG :D Za Chiny Ludowe nie wierzcie nikomu w Bangkoku a w szczególności w dzielnicy "backpackersow". Płać, Jedź i Nie Wnikaj.

A za oknem świetne widoki. Przypominają mi się oglądane kiedyś filmy dokumentalne o Azji...

Dojeżdżamy do granicy i kolejny postój. Raczej na 100% u jakiś "znajomych". Po chwili przychodzi nasz przewodnik wręcza jakieś formularze i prosi o przekazanie mu paszportów oraz opłatę wizową. (czyt. przewoźnik próbuje robić ludzi w balona zdzierając 10$ za samą "pomoc" w wypełnieniu papierów.)

Robimy małe zamieszanie bo nie zamierzamy oddawać paszportów. Po chwili zgadujemy się z Rosjaninem Anatolijem i Izraelita Orim, też nie uśmiecha się oddawanie paszportów. Próby uzyskania informacji spełzają na niczym. "Niedawno wizy podrożały", "My wydajemy wizy", itp. Stoimy na swoim stanowisku, po chwili do naszego stolika dołączają się kolejne osoby. W końcu "organizator" wyznacza jedną osobę, która przeprowadzi nas przez granicę. Ostrzega, że opóźnimy cały wyjazd i wszyscy będą musieli na nas czekać. Zaleca też zjedzenie czegoś bo za
chwilę wejdziemy do Kambodży a tam już gorzej z jedzeniem. Argumentem, który ma nas utwierdzić w tym przekonaniu jest "This is Cambodia!". Tiaaa jaaasne.

Przejście piechotą okazało się bułką z masłem. Trochę stania w kolejce. Ale ogólnie bez żadnych komplikacji. Wiza kosztowała tyle co trzeba. Jeszcze tylko kontrola czy nie mamy "ptasiej grypy" termometrem elektronicznym. Przejście mostem, kolejna odprawa i wita nas świetna brama z napisem "Kingdom of Cambodia", normalnie jak w jakiejś księdze dżungli ;D Ha! Okazuje się, że na dworcu z którego jedziemy do Siem Riep jesteśmy prawie pół godziny wcześniej niż "wycieczka". Ogólnie widać, ze młodym Angielkom i Anglikom bez różnicy czy płacą 15 czy 30 dolarów. Stąd przejazd na dworzec międzynarodowy i prosto do celu.

Jak widać na serio nie ma co jeść...

W międzyczasie przekąska w postaci banana-baby i innych owoców, których nazw nawet już nie pamiętam. Jakieś piwko, woda na drogę i siedzimy już w autobusie pełnym turystów.

Powietrze się ochłodziło a niebo pociemniało. Miła odmiana... Jakoś inaczej pachnie tu już powietrze. W drodze widoki zupełnie jak z filmów o Afryce, czerwona ziemia i płasko, PŁASKO! a czasem jak to w Azji, połacie pól ryżowych. W mijanych potokach, które u nas nazwano by błotnymi potokami bawią się nago dzieci. Czasem mijamy niskie proste, postawione na balach szkoły z wypisanymi sponsorami, z boiskami otoczonymi przez rozłożyste drzewa. W tej części najczęściej jest to rząd Japonii. P Tak niewiele im potrzeba... Ech

Zmęczenie zaczyna dawać znać o sobie. Tycho na uszach a nad nami szaleje burza z piorunami... jest BOSKO! Żałujcie!

Do Siem Riep przyjeżdzamy wieczorem. Bida w tym kraju az piszczy a sam Siem Reap normalnie rozwala ilością hoteli i innych atrakcji... komercha! Oczywiście pod "ustawiony" hostel. Na przekór innym decydujemy się wziąść tuk-tuka i poszukać czegoś innego i tańszego. Wg. izraelskiego przewodnika ceny tutaj są niższe ;) Po odwiedzinach w kilku miejscach trafiamy do odpowiedniego. Zostajemy :D Boszz, komforty i komercha! Duży pokój z dwoma dużymi 2-osobowymi łóżkami, klimą, wiatrakami, łazienką, zamykaną szafka oraz TV (leci Bloomberg, CNN, BBC+kilka lokalnych... normalnie komeeerchaaaa!) za niewiele ponad 10$ za dobę (tak mi się przynajmniej zapamiętało).

Dzicz to chyba jedynie na Antarktydzie albo w resztkach puszczy amazońskiej czy w głębokiej Afryce... jeszcze trochę i trzeba będzie jechać do Stanów żeby zobaczyć kawałek nienaruszonej przyrody :(

Szybki prysznic, litr żubrówki już w lodówce na recepcji. Tuk-tuki na rano załatwił już nam bardzo wesoły recepcjonista. Czyli wszystko co trzeba załatwione. Po namowach wesołego recepcjonisty wcinamy jeszcze pizze i ruszamy. W drodze do centrum zahaczamy lokalną knajpę... no i oczywiście zachodzimy. Co chwile ktoś do nas podchodzi by wspólnie wznieść toast. I tak oto stajemy się atrakcją. Zgadujemy się wtedy, że nasza międzynarodowa ekipa - bądź co bądź jakoś połączona historycznie z Polską ;) (czyt. Anglia, Niemcy, Rosja, Izrael i Polska)

W końcu wzięliśmy tuk tuka i pojechaliśmy do "centrum". Siedzi to masa Anglików (najczęściej 21-24 lata) i Niemców (raczej starszych). Nie bawiliśmy zbyt długo... a przynajmniej taki był plan bo przecież rano trzeba wstać na zwiedzanie Angkor Wat. Tak tak, chcieliśmy zobaczyć go o świcie. Niestety impreza nam się przedłużyła a skład wykruszył, efektem czego nie wiedzieliśmy jak wracać do naszego hotelu. Najgorsze było jednak to, ze nie wiedzieliśmy jak on się nazywa... Miliśmy przymusowe zwiedzanie wszystkich ciemnych, błotnistych i wąskich uliczek przez kilka godzin.

Pamiętajcie! Zabierajcie ze sobą wizytówkę miejsca w którym nocujecie! Może to Wam uratować życie ;) Nie żartuje! No przynajmniej nie będziecie musieli nocować w parku ;P

No nic, dziś pobudka o 4:30. (Prawie zaraz) Wschód słońca w Angkor Wat! Wkooorzam się, bo dysk na który miałem zrzucać foty coś szwankuje a w Bangkoku nie znalazłem sklepu ze sprzętem elektronicznym, żeby kupić dodatkową pamięć (fakt że i czasu nie było).

Start!

2009-06-28T09:09:00.000-07:00

W drodze na lotnisko dowiedziałem się jak bardzo zagrożony był nasz wyjazd. Współtowarzysz podróży i stary kumpel walczył ze zdrowiem w szpitalu jeszcze na godziny przed odlotem. Ostatnie zakupy w sklepie bezcłowym i można uznać, że Polacy są już gotowi na spotkanie nieznanego!

Jakie są ceny każdy widzi ;)

Przelot przyjemny i bez zbędnych perturbacji. Ot rutyna - tak jak powinien wyglądać. Oglądamy z okienka samolotu krainę, którą przyjdzie nam zwiedzać przez 1000 godzin :D

Gorące i lepkie powietrze, które przedziera się pomiędzy rękawem obsługi lotniska a poszyciem samolotu daje nam znać o sobie :). Ufff. Lotnisko duże i o dziwo nawet ładne. Pozwolę sobie nie robić porównania z nowym terminalem na Okęciu bo i tak to niewiele wniesie. ;) Bagaże, odprawa celna. Stoimy nieco zdezorientowani przy wyjściu z hali lotniska ładnych kilka minut. Nie możemy podjąć decyzji czym i jak dojedziemy do centrum Bangkoku. Sam nie wiem czy ta trudność wzięła się ze zmęczenia czy przez może jednak przez uderzenie tej całej mieszanki gorąca, zapachów, hałasu ulicy i krzyczących naganiaczy taksówek i busów. A w głowie jedna myśl: AAA Już tu jestem! Nawet z tego wszystkiego nie potrafię dobrego kadru aparatem złapać. Po kilku minutach negocjacji bierzemy taksówkę i jedziemy do dzielnicy "Backpackersów" - Khao San Road.

Podczas jazdy taksówkarz co chwilę coś nas zagaduje, szkoda że nic z tego nie rozumiemy. A ja kręcę się z tylu i czuję się jak bym znów był pięciolatkiem. Nawet teraz, gdy to sobie przypominam ten moment mam jakieś dziwne mrowienie na głowie.

Bangkok w czasie jazdy z lotniska do centrum przypomina bardzo Stany Zjednoczone, no może gdyby nie te napisy ;) Miasto jest OGROMNE! Jadąc "nadziemną" autostradą podziwiać można rozpościerający się widok. Trzeci świat? Chciałbym zobaczyć taki "trzeci świat" w naszej części Europy. Zbliżając się do centrum zapamiętuję jedynie kadry, których nie zdążyłem złapać. Zapamiętuję nieco dziwną sytuację. Na ogrodzonym placyku wciśniętym między kanał a park stoi masa policjantów, uciśniętych jak sardynki. Właśnie w tym momencie zrywa się pierwsza ulewa. Przynajmniej będzie im chłodniej przez chwilę... :)

Dojeżdżamy w końcu na Khao San Road. Pełno tu turystów z Europy i USA (dominuje język angielski). Z budynków atakują oczy kolorowe szyldy, spora ich liczba to znane światowe marki. Logo i kolorystyka jest takie sama a jedyną różnicą jest tajska nazwa. Obejrzyjcie jak to wygląda: YouTube. Filmik nie jest mój ale Panią sprzedającą tajskie krokiety w 6:37 minucie filmiku to nawet pamiętam, bo chyba coś u Niej jedliśmy.

Hostele okazują się nie być takie tanie jak słyszeliśmy i czytaliśmy. Obeszliśmy ich na serio sporo. Najczęściej jednak brak miejsc albo za drogo.

Po znalezieniu "zjadliwego" pokoju z klimatyzacją, zrzucamy plecaki, szybki prysznic i lecimy obejrzeć kawałek miasta (jest ok. godziny 18:00). Tutaj chciałbym dodać, że słowo "zjadliwy" oznacza już niskie standardy azjatyckie a nie europejskie. Pokój i jego lokalizacja bardziej nadawała się bardziej na gołębnik niż na pokój. No ale z braku laku i sił na dalsze poszukiwania stwierdziliśmy, że w końcu przyjechaliśmy po przygodę a nie do hoteli n-gwiazdkowych. Najważniejsze, że pokój miał klimę i wiatrak (działający). Zabezpieczyliśmy bagaże w pokoju, a co cenniejsze rzeczy zabraliśmy ze sobą. Sam nie wiem, jak opisać drogę, która prowadziła z "prawie dachu" przykrytym klatką, po schodach w dół przez wiszącą wszędzie schnące prawie i ogólnie - bieliznę.

Następnie wąskim korytarzem (mój plecak w zasadzie ocierał się o obie ściany) jakieś 20m do innego budynku (chyba) tam recepcja i jakieś komputery, lodówka z napojami. Po wyjściu z budynku skręt w prawo i wąską uliczką (w porywach 1,5m szerokości) wychodzimy na Khao San Road. Ufff. Teraz trzeba szybko coś zjeść i znaleźć biuro podróży, w którym kupimy bilety na przejazd do Kambodży a dokładnie do Siem Riep by następnego dnia o świcie znaleźć się przy Angkor Wat. Taki jest przynajmniej plan. Po odwiedzeniu paru takich biur podróży znajdujemy rozsądną cenę i zadowoleni z posiadania już biletów udajemy się na poszukiwanie strawy i napitku :) Przechadzamy się Khao San Road już, któryś raz z rzędu i ogólne robi kiepskie wrażenie. Gdyby nie temperatura i dużo anglojęzycznych to można by powiedzieć, że to prawie jak nasz dawny Stadion Dziesięciolecia.

Te same ciuchy, te same wózki z jedzeniem, te same przekupy i naganiacze. Jedyna różnica to tuk-tukowcy. W ich słowniku nie istnieje wyrażenie: "nie, dziękuje". Dzielnica "backpackerska" może kiedyś taka była. Teraz bardziej jednak nastawiona na ludzi z nieco grubszym portfelem. Raczej nie będziemy ich "targetem" ;)

Szwendamy się wąskimi uliczkami i trafiamy w końcu na cichutka "knajpkę" przykryta brezentowym daszkiem. Siedzą tam "lokalsi" i parka, którą widzieliśmy w jednym z biur podróży. Zachęceni zapachami decydujemy się zostać i skosztować. Babcinka nakłada nam na talerze dania i porcje ryżu.

Okazuje się, że jednak piwa nie sprzedaje ale sugeruje znajdujący się nieopodal sklep 7-eleven. Zaopatrzeni w dwa zimne piwka zabieramy się za jedzenie. Chwilę później zrywa się kolejna dziś ulewa.

Oglądamy ludzi przedzierających się przez płynącą już wąska uliczką rzekę. Niektórzy schowani pod parasolami, niektórzy w płaszczach a niektórzy na motorkach całkowicie przemoknięci. W knajpeczce zostajemy tylko my i właścicielki, jedna zmywa naczynia,

druga lepi mięsno-ryżowe kulki na jutro.

Uśmiechają się za każdym razem gdy przechodzą obok. W rogu straganu gra telewizor. Chwilę później przestaje padać i żegnamy się podziękowaniem "komkumkap". Właśnie tak sobie wyobrażałem ten wyjazd.

W międzyczasie zrobiła się już szarówka. Ruszamy dalej, odeśpi się w drodze do Siem Riep ;). Podążamy za odgłosami i trafiamy na duży wiec polityczny. Przynajmniej tak to wygląda. Słychać, że ktoś przemawia a dookoła duże ilości policji. Obchodzimy plac dookoła. Ludzie są przyjaźni, często się uśmiechają. Trochę dziwi nas fakt, że sporo ludzi koczuje dookoła tego placu. Śpią pod prowizorycznymi namiotami na chodnikach.

Wyczuwalna jest atmosfera czegoś ważnego. Praktycznie wszyscy są ubrani w czerwone koszulki z napisami, których nie rozumiem za grosz ;) A upał jednak nie lżeje, więc idziemy po kolejne zimne ale słabe w porównaniu do polskich piwko. Znajdujemy skrawek suchej folii na której tutaj wszyscy siedzą i próbujemy nie rzucać się w oczy. Przyglądamy się wystąpieniu... płomienną i mocno gestykulowaną przemowę kończy ku naszemu zdziwieniu piosenka w wykonaniu samego mówcy(sic!). Zaczynamy zastanawiać się jak by to funkcjonowało u nas. Taka "bitwa" słowno-muzyczna przeniesiony na grunt polskiej polityki. :D

W pewnym momencie dochodzę do wniosku, że wyglądamy tutaj zupełnie jak dwóch murzynów na wiecu PiS-u. ;)

No dobra zaczęło wiać nudą. Ruszamy się z miejsca w poszukiwaniu czegoś do przekąszenia. Oglądamy stoiska rozlokowane dookoła placu, by w końcu zdecydować się na skosztowanie pożywnych i apetycznych, prażonych świerszczy.

Zakup okazuje się nieco problematyczny, ponieważ właścicielka z niezrozumiałych dla nas powodów nie chce nam sprzedać ani jednego robaczka. Z pomocą przychodzi nam młody "aktywista" i po chwili stajemy się posiadaczami małej reklamówki tych smakołyków. W obliczu wyzwania oraz zebranych dookoła, liczymy do trzech i... chrupiemy "słodkie czipsy" :D. Nogi okazują się drapiące a na dodatek twarde więc kolejne świerszcze jemy bez kłopotliwych elementów. Posiłek kończymy małym piwkiem i kierujemy się z powrotem do naszego "guest house"-u. Po drodze oglądamy prace lokalnych "artystów".

Rano szybkie przepakowanie. O 7:00 rano czekamy już na nasz transport. Minuty jednak przedłużają się w godziny a transportu jak nie było tak nie ma. Biuro zamknięte - tak jak prawie wszystko o tej porze. Jedynie amerykański fast-food otwarty.

Niewiele później zagaduje nas "życzliwy" tuk-tukowiec. Oferuje swoją pomoc w rozwiązaniu problemu braku transportu. Ostatecznie tracimy jedynie dużo nerwów, bo będąc w takim miejscu jesteś zdany na masę naganiaczy, naciągaczy, którzy są w stanie bez mrugnięcia okiem wcisnąć tak wiarygodny kit, że nawet przez myśl mi nie przechodzi, że cała historia tworzona jest na poczekaniu. Najogólniej tuk-tukowiec probuje nas naciagnąć na przejazdy do biura, które jest już sprawdzone i on ze swoją rodziną z nimi pojechał nad morze nie dawno. Wszystko po to, żeby zarobić na przewiezieniu nas w obie strony "prawie za darmo, bo mu nas szkoda i chce być naszym przyjacielem, żebyśmy dobrze wspominali Tajlandię". Ogólnie sprawa wygląda tak, że koleś wiezie nas niezły kawałek do jakiegoś "sprawdzonego" biura. Tam bilety okazują się droższe od oferowanych przy Khao San Road. Na pytanie czy i jak są w stanie zagwarantować nam, że jutro bus po nas w ogóle przyjedzie? Koleś tłumaczy, że skoro w ich biurze wszędzie wiszą zdjęcia i podobizny Króla Tajlandii to to jest najlepsza gwarancja. Hmm, niezły gwarant, co nie? W Polsce na taki argument jeszcze nie wpadli. Uczciwe sklepy to te, które maja powieszone zdjęcia/obrazki z podobizną Marii Królowej Polski. Jaaasne!

Ogólnie zaczyna nam to "śmierdzieć" bardziej niż poprzednie biuro i mówimy, że musimy się zastanowić i że chcemy wrócić na Khao San Road. Tok-tukowiec próbuje jeszcze nas przekonać ale z każdym kolejnym jego argumentem nabieramy pewności, że koleś chce nas tylko naciąć na kasę. W drodze powrotnej już przestaje być naszym przyjacielem i jedynie nerwowo odburkuje. Normalnie jak byśmy wyrwali mu kasę z kieszeni. Niech sobie szuka frajerów miedzy Anglikami itp a nie wśród Polaków! ;D

W międzyczasie Mariusz postanawia targować się do upadłego z babeczką z naszego pierwszego biura podróży. Babeczka tłumaczy, że bus czekał na nas pod biurem i że zaszła głupia pomyłka. (na zdjęciu poniżej w biurze PATTAMA)

Po długich kłótniach zwraca nam koszt dodatkowego noclegu. Żeby nie tracić bez sensu cennego dnia zaczynamy zwiedzać okolice. W końcu przypadkiem trafiamy na posterunek policji turystycznej. Policjant naświetla nam ogólną sytuacje turystów w tej części Bangkoku. Na potwierdzenie pokazuje nam sterty akt spraw o oszustwa itp. Pełni obrazu dopełnia parka, która skarży się policjantowi za biurkiem, że zostali oszukani na kwotę, przy której nasza opłata za przejazd do Kambodży to pikuś. "Nasz" policjant okazuje się być fanem "Dudek dance" ;), zostawia nam swój całodobowy numer telefonu alarmowego. Pomaga złapać tuk-tuka, który nie zedrze z nas takich kwot jak inni i zawiezie nas do królewskiego (państwowego) biura podróży TAT. Tak też się dzieje. Po całej tej akcji z rana czujemy się już nieco lepiej. Policjant pochwalił nas, że udało nam się odzyskać pieniądze, itp. Tłumaczy, że to nierealne żeby przejechać taki kawał drogi samochodem za tak małe pieniądze jakie zapłaciliśmy. Bilet nie rekompensuje ceny paliwa za przejazd nawet jeśli busem jedzie kilka osób. A jak wiadomo nikt charytatywnie tego nie robi. Powoli dużo spraw zaczyna nam sie klarować. Odzyskujemy wiarę w to, że może jutro o tej porze, dzięki jego pomocy będziemy już blisko celu...

Niestety. Rządowe biuro pomimo tego, że królewskie, państwowe i ogólnie wyglądające bardziej europejsko, chce z nas wyciągnąć ponad 1000 dolarów za głowę. Obiecują załatwienie wszelkich formalności, biletów i noclegów w drodze przez Tajlandię, Kambodżę, Wietnam, Laos i Malezję. Jaaaasne! Tego już jest za dużo. Wykręcamy się brakiem możliwości pobrania takiej ilości gotówki z bankomatu i zakupujemy jedynie bilet na przejazd do Siem Riep. Jak się później okazało - przepłacony. Zrezygnowani faktem, że jesteśmy traktowani jako chodzące portfele postanawiamy, że zamartwianie się tym co się może stać niewiele wnosi, pogarsza morale wyprawy i że dziś już sobie tym głowy nie będziemy zaprzątać.

Niestety. To jeszcze nie koniec. Nauczeni tą całodzienną szkołą przetrwania, długo dyskutujemy z tuk-tukowcem trasę przejazdu. Na początek Czarny Budda a następnie China Town. Ustalamy wysokość zapłaty na samym początku. Tuk-tukowiec godzi się w końcu proponowaną kwotę. W drodze coś nam zaczyna nie pasować i po chwili kierowca oświadcza nam, że najpierw zawiezie nas na zakupy. Oczywiście nie dajemy się nabrać na tą ich starą sztuczkę. Polega ona na tym, że on przywozi on turystów do "marketu" za co w zamian dostaję darmowe tankowanie, a jak wracasz "z zakupów" to dość często okazuje się, że tuk-tuka już nie ma.

Długo użeramy się z nim... nawet próbujemy uciekać gdy zawozi na do "jakiegoś buddy". Jednak cwaniak zaczyna nas gonić i straszyć policja. Nie jesteśmy mu dłużni i każemy zawieść się na policje... ale turystyczną czego zdecydowanie odmawia. Ostatecznie każemy zawieść się zawieźć na China Town i wtedy mu zapłacimy. Przystaje na to i z niechęcią zawozi nas na miejsce. Pomijam już fakt, ze czarny Budda okazał się złoty a na dodatek zamknięty bo w akurat był w remoncie. ;)

Bosze, niech ten dzień już się skończy, chce już być w drodze do Kambodży. Dojechaliśmy tymczasem do China Town.

Dużo knajpek z owocami morza, rybami, etc. Zapachu możecie się domyśleć. Dodajcie sobie do tego jeszcze wysoką temperaturę i wilgotność ;) Wtedy złapał nas ulewny deszcz, więc siedzieliśmy pod daszkiem patrzac na ulewę i padający deszcz ;) W międzyczasie popijamy resztę zapasu Beherovki. Dołącza się do nas dwóch Azjatów. Po krótkiej gadce okazuje się, że jeden to był prawdziwy "przypadek" a drugi "życzliwy tuk-tukowiec", który koniecznie chcial wiedziec czego potrzebujemy i czy moze nie chcemy pojechać na "sea food market", ktory jest kilka przecznic dalej. Pomijam fakt, że ten market jest max 2 przecznice dalej... Siedzimy więc dalej pod daszkiem i oglądamy biegające dookoła przysmaki.

Tuk-tukowiec zaczyna być już nudny i w końcu mu uciekamy. Wpadamy do chińskiej knajpy. Polecam małe krewetki w cieniutkich naleśnikach smażone na głębokim oleju i zieloną hebatkę. BTW. Dzięki temu przypomniałem sobie co znaczy "szrims" po angielsku ;)

Tuk-tukowcy są niesamowici, po prostu niesamowici! Lepiej chyba by zarabiali spisując bajki jakie opowiadają turystom. Zaczynam się zastanawiać czy przypadkiem nie mają tutaj jakiejś "Wyższej Szkoły Tuk-tukowców". Wiecie - coś na kształt jakiś połączonych kursów sprzedawcy, negocjacyjnych oraz PR. Dopiero po egzaminie można zostać tuk-tukowcem i móc legalnie wciskać kit turystom - ku sakiewce kraju.

W tzw. międzyczasie w ciągu dnia próbowałem zgrać zdjęcia na dysk. Coś już zaczyna szwankować i nie za bardzo jest gdzie zgrać foty :/ Sklepów elektronicznych przez cały dzień nie widziałem i zaczyna się robić ciasno z miejscem na zdjęcia.

Trasa przejazdu

2009-06-25T03:18:00.001-07:00

(dopisek po powrocie) Tego posta pisałem trochę na wszelki wypadek gdyby jednak trzeba było odtworzyć trasę, którą zamierzaliśmy się przemieszczać. Na szczęście nic się nie stało. Wszyscy wrócili cali i zdrowi ;D

---

Najogólnej rzecz ujmując plan wyprawy wygląda następująco:

Wylot z Warszawy
Przesiadka w Zurychu i lądowanie w Bangkoku.
Nocleg i oglądanie stolicy Tajlandii połączone z zakupami
Wyjazd do Siem Reap i zwiedzanie kompleksu świątyń Angkor
Przejazd do stolicy Kambodży - Phnom Penh i jeśli będzie czas to wyskok nad zatokę Tajlandzką
Przeskok do Sajgonu w Wietnamie i spotkanie z Krzyśkiem
Przejazd (prawdopodobnie pociągiem) w okolice Hoi An, następnie Hue a dalej przeskok na północ Wietnamu do Ha Noi i pięknej zatoki Ha Long
Jeśli czas pozwoli to w Wietnamie chciałbym zobaczyć "wietnamskie Zakopane" czyli założone przez Francuzów kolonialne miasteczko Sa Pa z pięknymi widokami. Żeby zrobić trochę smaczku to polecam stronę wikipedia.org :D
Kolejny etap to przejazd przez granice z Laosem i tu nastawiamy się już na hard core. Raz ze pora deszczowa a dwa, ze tam nie ma kolei a dróg to oni mogą nam zazdrościć :D Efekt = w porze deszczowej zwały błota na "drogach" i przejazdy busem przez rzekę - dosłownie przez rzekę... Celem przejazdu jest Luang Prabang. Już polubiłem to miasto... Chciałbym już odwiedzić jeden z najpiękniejszych wodospadów w Azji Płd.-Wsch. - Kuang Si
Z Luang przemieszczamy się do stolicy Laosu - Vientiane
Wylatujemy z Vientiane do stolicy Malezji - Kuala Lumpur. Tak, to te miasto z najwyższymi wieżami świata (hmm pomyśleć ze w mniemaniu przeciętnego Polaka to są kraje trzeciego świata). W Kuala pewnie nie będziemy za długo bo oprócz wspomnianych wież, ładnej anteny telewizyjnej, China Town i architektury nie zobaczymy nic przesadnie oryginalnego (mam nadzieje, że się mylę) to uciekamy na północ by się pobyczyć na plażach
Później wracamy do Tajlandii. Po drodze jakieś dżungle, plaże i prawdziwy odpoczynek
Na 2-3 dni przed odlotem powrót do samego Bangkoku, żeby porobić ostatnie zakupy, zwiedzić jeszcze kawałek miast
Ech i już trzeba wracać do Polski :(

Ufff jak szybko zleciało ;D

Test aparatu w telefonie

2009-06-24T08:55:00.000-07:00

Wygląda na to, że wrzucanie fotek z komórki działa :D

Dwa dni

2009-06-24T08:51:00.001-07:00

Odliczanie dobiega końca...
Ostatnie dwa dni przed wylotem. Wertuję pamięć czy nie zapomniałem czegoś...
Trzymajcie kciuki!